19 maart 2011

India - Jaipur

Soms heb je tijdens een lange reis van die momenten dat je even moet gaan zitten. Dat je beseft dat 7 steden in 12 dagen misschien toch iets teveel van het goede was. Dat je sokken en shirts inmiddels rechtop blijven staan en je tot je grote schrik 'tja… alweer een fort' hoort zeggen. Dit hadden wij een beetje bij aankomst in de grote stad Jaipur. Er was ontzettend veel te zien en te doen, we hadden er ruim de tijd, maar het wilde gewoon even niet.

We hebben gewassen, treinkaartjes geboekt en met het gezellige Engelse stel, waarmee we een balkon deelden, biertjes gedronken tot in de late uurtjes. We aten schandalig bij McDonalds (grappig om te zien dat er geen hamburgers zijn, maar wel een McMasala) en dat was het wel zo'n beetje.

Nou, niet helemaal, want als we de foto's terugkijken blijken we toch ergens de energie gevonden te hebben om het 'Albert Hall Museum' te bezoeken. Een potsierlijk gebouw, dat pas een functie kreeg toen het helemaal af was. Gevolg is dat het museum (van aardewerk naar wapentuig en via beeldhouwwerken naar textiel en internationale kunst) bijna uit zijn voegen leek te barsten. Overal stond wel iets, als een huis uit dat tv-programma van SBS, over die mensen die alles sparen en nu dichtgegroeid zijn. We verwachtten elk moment presentator John Williams met een bak van Ikova achter een pilaar staan. 'Zo…. Je mag nu tien groene stickers plakken op dingen waar je écht gehecht aan bent, de rest sodemieteren we allemaal weg. Ja, erg hè? Maar het moet!'

Het museum was de eerste die we tegen zijn gekomen waarbij er muziek uit de luidsprekers klonk, mensen ontzettend veel lawaai maakten en de suppoosten soms uit hun stoel omhoog vlogen om een bezoeker die te dicht bij een werk stond compleet uit te kafferen.

En buiten dat er veel te zien was (waaronder complete mummies, kleibeeldjes met alle mogelijke tulbanden en instrumenten groter dan onszelf) bleek de meest interessante items uit de collectie van een geheel andere orde.
Dat waren wij namelijk. 
We hadden onze audiotour nog niet gestart, of we werden omsingeld door een groep gillende schoolmeisjes. Toen we die hadden afgeschud, moesten we door een menigte fotograferende jongeren heen en de meest hardnekkige waren we na een uur nog niet kwijt. Twee jongens hebben ons door minstens drie vertrekken geschaduwd en pas toen we begonnen op te splitsen en ons te verstoppen om hen te pesten, hadden ze door dat het misschien toch best opvallend was wat ze deden. We lieten hen maar snel een foto van ons nemen, zodat ze weer naar de honderden jaren oude mummie konden kijken in plaats van de 27-jarige museumstukken…

Nee, erg veel meer hebben we helaas niet van Jaipur gezien, maar aan de andere kant: iedereen in Jaipur was op de hoogte van ons bezoek. En dat maak je ten slotte ook niet elke dag mee.
Voor meer foto's van ons verwijzen we jullie naar de Facebook pagina's van willekeurige Indiërs. We staat er vast wel ergens tussen.

DSC_8251

DSC_8255
Wijze spreuken door het hele gebouw

DSC_8313
Mannetjes die ongemakkelijk zitten moeten ook hun vinger opsteken om te mogen plassen?

DSC_8297
De mooiste thuis.

DSC00652
Wasdag. Check trouwens ons vette schild in de hoek. Mochten de Vikingen binnenvallen, wij zijn er klaar voor!

DSC04794
Nick en ons waanzinnige postpakket. Met de hand in een zak genaaid, wassen zegels erop en zo het schip in. We zijn weer in de Middeleeuwen!

Alle foto's van Jaipur in het fotoboek!