06 maart 2011

India - Jodhpur

DSC00317-1


De link tussen een paar blauwe knieën en de stad waar we na de vreselijke busrit aankwamen, is snel gelegd: Jodhpur wordt namelijk de 'blauwe stad' genoemd.  Oorspronkelijk hadden alleen de huizen van de Brahmin (leden van de priester kaste, de allerhoogste orde in India) deze kleur, maar dit is later door de gewone burgers overgenomen. Het hield namelijk ook ontzettend goed de beestjes op afstand.
Als je de stad binnenkomt zie je de kleur niet gelijk overal, maar van bovenaf het enorme fort is de blauwe golf goed te zien. We trokken onze wandelschoenen aan en klommen de berg op. We hadden een iets stevigere wandeling verwacht, maar kennelijk hebben we de beste stappers uitgekozen en waren we in slechts 10 minuten puffen en hijgen bij de poort. Daar sta je dan met je enkelhoge, drie kilo per stuk zware Hanwags met bijpassende wandelsokken. En dan halen de zeventigjarige Franse vrouwtjes je op teenslippers in.
Gelukkig was dit fort voor de verandering eens wél goed georganiseerd. We kregen een koptelefoon met audiotour opgezet en hebben elkaar daarna twee uur lang niet meer gesproken. Heerlijk rustig! Wel werden we natuurlijk regelmatig achterna gezeten door opgeschoten jongeren met cameraatjes in de telefoon, die niet heel subtiel vlak achter ons gingen lopen en alles wat we deden tot in detail vastlegden voor hun vrienden. Een van de andere toeristen kon het niet meer aan en dwong ze om alle foto's en films van haar te wissen. Daar waren ze wel even mee bezig! Beteuterd dropen ze af en wij deelden begrijpelijke blikken met elkaar.
Het fort was goed beschermd met poorten die net om een scherpe hoek gebouwd waren en deuren waar grote, scherpe pinnen de olifanten moesten tegenhouden. De gebouwen binnen de sterke muren vormen een aaneenschakeling van binnenplaatsen en smalle doorgangen en de deuren in het paleis zijn extra laag gemaakt, zodat je altijd een gebukte houding hebt, mocht je onverwacht in hetzelfde vertrek komen als waar de Maharaja zich bevind.
Door het hele fort heen waren steeds ruimtes ingericht als museum, waardoor we een geweldige kijk 'achter de schermen' kregen. Als we tenminste niet aan de kant gedrukt werden door groepen nieuwsgierige Indiërs, die van de uitdrukkingen 'op je beurt wachten' of 'een ander de ruimte geven' nog nooit gehoord hebben.  
In de avond bezochten we nog de Sadar Market, een gezellig drukke markt aan de voet van de klokkentoren die boven de stad uitsteekt en op een afschuwelijke manier met neonkleuren wordt verlicht. We zochten naar iets van een slaapzak voor in de trein, maar eindigden met een van kamelenhaar handgemaakte deken anex sjaal en twee dekbedhoezen. Geen idee hoe dat is gebeurd. We kunnen jullie nu wel alles vertellen over de diverse soorten Indiase handwerktechnieken en textielsoorten, want we kregen van de eigenaar van de winkel een complete spreekbeurt. Jullie begrijpen, onze volgende activiteit betreft het zoeken naar een grote kartonnen doos en een postkantoor.
We vervolgen ons avontuur met de paupertrein van Jodhpur naar Jaisalmer. Dat betekent zes uur op nog geen halve meter onder het warme dak van de trein opgevouwen liggend op een bedje van krap twee turven lang. En de hele nacht luisteren naar snurkende Indiërs. Yiha!

DSC_7826

DSC00363-1
Binnen het Fort

DSC_7882
Dan is een petje toch wel makkelijk!

DSC_7872
Jodhpur de 'Blauwe Stad'

DSC00313-1

DSC_7922 DSC_7910 DSC00315-1