04 maart 2011

India - Udaipur

Verrassend genoeg hebben we in de trein van Bundi naar Udaipur goed geslapen. In de AC-klasse waar we zaten (lagen dus) lig je met twee bedden boven elkaar en sluiten gordijntjes de verschillende slaaphokjes af. Gelukkig hadden we deze keer een bed met het uiteinde naar het gangpad, zodat (vooral) Nick eens niet met zijn knieën naast zijn oren hoefde te slapen. Dat ligt namelijk erg ongemakkelijk, kunnen we jullie vertellen!

Udaipur is volgens onze reisgids de meest romantische stad van de provincie Rajasthan, vanwege de rijk versierde, witte gebouwen. Omdat de mensen zo trots zijn dat hier ooit de film Octopussy van James Bond is opgenomen, wordt deze klassieker nog elke avond vertoond in een aantal restaurants.

Wij sloegen dit even over en begonnen de dag met iets minder actie op een dakterrasje, want je bent hier (zie het vorige verslag) immers niet in een stad of dorp geweest zonder alles van bovenaf gezien te hebben. Udaipur ziet er van boven keurig uit, waren we het al snel eens. Lekker weinig riksja's en koeien ook op deze hoogte.

Toen we genoeg moed verzameld hadden, daalden we af en lieten we ons in de richting van de centrale Hindu-tempel duwen. Nou, ze waren er allemaal hoor: Vishnu, Krishna, die lange met die slurf, die blauwe en die met dat grote paardenhoofd. Ze bleken allemaal familie van elkaar en hadden elk hun eigen dier als hip transportmiddel (vehikel).
Zo had Brahma een Cadillac Swan (maar we denken wel met een motor van een Lada), Parvati een wat roestige tijger, Ganesh een Opel Olifant uit '86 (met originele bekleding) en Hanuman bleek de King of the Monkeys. Shiva had niet heel duidelijk een dier, maar wel een grote pot met wiet, dus die vermaakt zich wel en hangt waarschijnlijk regelmatig samen met Vishnu en Krishna op de bank naar het cricket te kijken. Sober is die sport natuurlijk niet om aan te zien.

We werden door een scheel mannetje over het hele tempelterrein getrokken, om ons vervolgens in een schilder-atelier achter te laten ('kijken, kijken en vooral kopen!').

Op eigen houtje zijn we daarna nog naar het paleis gelopen, waar maar weer eens duidelijk werd dat de Indiërs heel graag het land wat meer geregeld zouden willen laten verlopen, maar ze gewoon op de verkeerde plekken begonnen zijn. Ze hadden vier mensen nodig om ons een kaartje te verkopen, daarna twee om het eerste deel af te scheuren, twee mannen (met fluit) bevalen ons om links op de weg te lopen, een ander mannetje was nodig om een kaartje aan ons fototoestel te hangen, nog een om onze overige camera's in bewaring te nemen en daarna scheuren drie andere bewakers nog een ander deel van ons kaartje af.

Binnen was er al niet veel meer vrijheid, de enorme rode borden gaven aan dat we eerst rechts moesten, daarna door dat deurtje, absoluut links door het volgende poortje, om de weg alleen maar via die kant weer te vervolgen. We leken potdomme Alice in Indisch Wonderland wel! (Eat this! Drink that! Go there! No here!). En toen kwamen we bij de uitgang, dachten we dat we er waren, nee hoor. Toen moesten we….

…precies. Nog even ons kaartje laten zien. Goedemiddag. Uit rebelsheid hebben we lekker op de rechterstoep gelopen.


DSC_7581
Vieze mannen!

DSC_7600
Waar is James Bond?

DSC_7587
Het paleis van Udaipur

DSC_7684 DSC_7686 DSC_7679

DSC_7638
Westerse invloeden in het verre oosten

DSC00284-1 DSC_7745 DSC_7698

DSC_7693
Prachtige dansvoorstelling in de avond. (sommige artiesten hadden er geen zin in)

Meer foto's van Udaipur in ons fotoboek.