17 april 2011

Nepal - Annapurna Sanctuary Trektocht

Na een flinke radiostilte (we moesten even jagen op neushoorns, een longaandoening oplopen in Kathmandu, tientallen onduidelijke tempels bezoeken, een oceaan overvliegen, een stempel in China ophalen en nieuwe vrienden maken in Sydney - maar daarover later meer) zijn we weer stralend bij jullie terug!

Wij hebben begrepen dat de lezers vol spanning zitten te wachten op het laatste staartje van onze reis door Nepal en dan vooral alles willen weten van de 11-daagse trektocht die wij door de Himalaya's maakten. Kunnen wij ons goed voorstellen. Het was ook niet niks. 
Om het lange wachten een beetje goed te maken, hebben wij besloten ieder apart een ervaringsverslag te schrijven over deze nu al legendarische onderneming en die de komende dagen online te zetten.

Zonder al te veel poeha presenteren we daarom vandaag:

Deel I - De trektocht volgens Nienke
hoe zwaar het was, maar hoe mooi


DSC_8905
Helaas waren er geen draagstoelen voor grote meisjes...

11 Dagen een berg van meer dan 4000 meter op- en aflopen, dat is geen activiteit waar ik me normaal gesproken meteen enthousiast voor inschrijf. Ik ben namelijk niet zo van de beweging. Als ik een trap op loop, ga ik het liefst op de helft even zitten. Als ik een televisieprogramma niet leuk vind, maar de afstandsbediening ligt te ver weg, blijf ik gewoon kijken.
Van alle sporten die er bestaan begrijp ik alleen het Formule-1 racen (daar kun je bij zitten) en Darten (je beweegt alleen je arm en drinkt na iedere ronde bier) en de laatste keer dat ik zelf aan sport deed was op de middelbare school. Op de dag van beoordelen was ik zó chagrijnig dat ik een discus bijna 60 meter ver wierp. Ik sloot dat jaar af met een acht en vond dat genoeg voor de rest van mijn leven.
En toch besloten we tijdens onze reis door Nepal dat het misschien 'grappig' was om de Annapurna South tot het Base Camp te beklimmen. Ja, want het zou niet zwaar worden. Ik hoor het ze nog zeggen.

Bij het woord 'trektocht' denk ik om te beginnen eerst aan mijn opa. Hij schreef een serie reisgidsen en Survival Guides en was buitengewoon geïnteresseerd in lichtgewicht reizen en overleven in de wildernis. Mijn hele jeugd heb ik gekampeerd met afgezaagde pollepels (scheelde gewicht en ruimte) en gegeten uit flinterdunne pannetjes waarin meegebrachte aardappelpuree en macaroni met smak (een soort ham, maar dan net niet) werd klaargemaakt.
Mijn moeder heeft wat uren lopen klooien met omvallende butagasjes, mijn vader is meerdere malen aangevallen door slecht passende tentstokken en meters natgeregend tentdoek en de rest van de familie heeft een kleine rug-beschadiging overgehouden aan het zitten op driepotige visserskrukjes die bij het gebruik op zand- of grasland tot ongeveer aan de zitting in de grond verdwenen. Ofwel, 'even helemaal tot rust komen in onbekende omgeving met een minimum aan hulpmiddelen', zoals mijn opa het beschreef. Je zou zeggen dat ik helemaal klaar was voor deze onderneming. 

Een van de dingen waar we het meteen over eens waren, was dat we een drager/gids zouden inhuren die onze tas mee de berg op kon dragen en tegelijkertijd de goede route kon wijzen. Dan zouden wij alle tijd overhouden voor het maken van geinige foto's met onze nieuwe Nepalese mutsen (met flapjes!), het praten over eten dat we voorlopig niet zouden krijgen en overmatig zweten en hijgen. 

Op de dag van vertrek bleek onze drager Rishi naast pas 22, een kop kleiner kleiner dan onze rugzak te zijn. Hij keek eerst naar ons omhoog, toen naar de tas en we voelden ons gelijk schuldig toen we de wat angstige blik in zijn ogen zagen. Het feit dat wij wandelschoenen droegen waarmee we waarschijnlijk rechtop tegen een bergwand omhoog zouden kunnen lopen en hij een paar afgetrapte gympen droeg, maakte het moment niet minder ongemakkelijk. 
Het leek me niet onwaarschijnlijk dat deze arme jongen zijn balans zou verliezen, met bepakking en al in een ravijn zou kletteren en dat we genadeloos aan de natuur zouden worden overgeleverd. Ik bedacht me dat de SAS Survivalgids op zakformaat, die we op ons afscheidsfeestje als cadeau kregen, misschien wel eens heel goed uitkomt zou kunnen bieden. 

DSC04928
Da's toch zielûg!

De eerste dag bleek dat we onze kleine vriend een beetje onderschat hadden. Met gebrekkig Engels legde hij uit dat hij al sinds zijn 17e tassen van toeristen de berg op sjouwt en we kwamen er ook al snel achter dat hij voor bepaalde afstanden toch een iets andere reistijd had dan wij fysiek aankonden.
Als hij aangaf dat een bepaald stuk lopen een kwartier zou duren, kwamen we veertig minuten later aan. Als hij zei dat de weg 'a little bit up' zou lopen, snakten we bovenaan de berg naar zuurstof. En zo betekende 'we're almost there' standaard dat we eerst nog een slingerende touwbrug over gingen, 536 stenen trappen moesten trotseren, een karavaan ezels met bepakking langs zouden laten, dan een dal in gingen, vervolgens een woest stromende rivier over zouden steken en dat we daarna het dal weer uit moesten lopen, tot we meer dan 400 meter in hoogte geklommen waren. En dan waren we in 'Lower Ghorepani', terwijl ons guesthouse in 'Upper Ghorepani' lag, natuurlijk.


DSC_8974
Even een ommetje maken.


Dagelijks liepen we tussen de vier en zeven uur, meestal een stukje uit elkaar omdat we allemaal een ander tempo hadden. Schokkend was te ontdekken dat ik hetzelfde tempo blijk te hebben als een 59-jarige Chinees.
Al tijdens de eerste dag hadden zich namelijk een Maleisisch/Chinese man (Sam) en zijn drager/gids Pradeep bij onze mini-karavaan gevoegd en we vormden gelijk een gezellig, maar wel wat wonderlijk, groepje.(Niet gelijk de mensen die je in je brochure zou zetten als reisorganisatie volgens Nick)
Sam had het talent werkelijk overal over te kunnen klagen ('I hate steps!', 'My bed is too small!', 'This food is not spicy enough!', 'I'm too old for this!', hij had zo in de Muppets gepast) en bij elke uiting van fysiek ongemak door ons kwam hij wel met een nieuw medicijn dat hij bij zich had op de proppen. Daarnaast was Pradeep met zijn altijd vrolijk humeur een echte tegenpool. Die liep de hele dag te springen en te dansen, terwijl hij liedjes zong en ons bang probeerde te maken met verhalen over doodgevroren, vermiste en vermoordde toeristen, wilde beren, tijgers, lawines en alle andere mogelijke gevaren waardoor we minder goed aan ons einde konden komen deze dagen.


We kregen -Als Nederlanders zijnde- binnen drie minuten trouwens al de bijnaam 'the chickens', omdat we er natuurlijk om bekend staan nergens tegen te kunnen (hoogte hebben we niet, sneeuw doen we vrij weinig aan, we hebben geen goede kuitspieren om omhoog te lopen en dus slaan vooral de Nederlanders zodra het boven de 2500 meter gaat met bosjes tegen de vlakte). Pradeep sprak ons moed in en beloofde dat bij het bereiken van de top (mochten we de klim overleven) niet langer 'the chickens', maar 'the mountain goats' zouden worden.
Dat bleek niet eenvoudig. Hoewel de uitzichten soms adembenemend waren (van groene heuvels met terrassen, via zandwegen, kronkelpaden en over wankele (touw)bruggen dwars door de Rodondendron bossen, met in de achtergrond besneeuwde bergtoppen en vrolijk gekleurde gebedsvlaggen, tot lopend door de gletsjergebieden, over ijsblauwe rivieren en ploegend door de sneeuw), was het elke dag een ware uitputtingsslag om van het ene kleine bergdorpje naar het volgende te gaan.



Verschillende soorten natuur onderweg:
DSC04990 DSC_9142 DSC01165

DSC05114 DSC_9317 DSC05056




DSC_8957 DSC04952
In de categorie: 'Beesten waar ik WEL en NIET blij van werd...'


DSC05035 DSC05100
En de bruggen waar ik standaard NIET blij van werd...

Maar als we dan tegen het eind van de middag badend in het zweet en hongerig aan kwamen strompelen, dan hadden we wel elke keer het gevoel dat we een mijlpaal verzet hadden. Zeker op dagen dat we wel tot 1400 meter gestegen bleken.
Op de vijfde dag had ik voor het eerst het gevoel dat ik niet op het punt van overlijden stond na een flinke beklimming en pas op dat moment begon ik er ook een beetje de lol van in te zien. Nee, jullie hoeven nu niet massaal pasjes voor de sportschool voor me te kopen of me in te schrijven voor de Dam tot Dam/Venloop, zo ernstig is het allemaal ook weer niet, maar het ging op een gegeven moment 'best lekker'.


Tot we bij de laatste klimdag aankwamen.




De verschillende fasen tijdens een meerdaagse trektocht:
Optimisme > Uitputting > Woede > Strijdlust > Angst > Overwinning

DSC04929  DSC01170  DSC_9099

DSC_9139 DSC_9221  DSC01173


Een berg oplopen is al zwaar, maar een berg met sneeuw geeft net weer even een nieuwe uitdaging. We hadden de 7e dag tijdens de eerste twee uur lopen al stiekem zo'n 554 meter geklommen. Eerst over een grote, snelstromende rivier met gletsjer water, lopend over enorme rotsen, langs wanden die kraakten (en waar Pradeep stralend over vertelde dat er in 2005 een lawine naar beneden is gekomen die een klimmer doodde en drie anderen verwondde), over nauwe richels tot aan het Machapuchare Base Camp op 3700 meter. We zaten daar uit te hijgen in het zonnetje, keken naar wilde geiten die in de verte een berg beklommen, genoten van het prachtige uitzicht en aten onze lunch.
Tot dit punt had ik al een keer hardop geroepen of we de komende vakantie alsjeblieft gewoon met een busreis naar de Spaanse kust konden, maar op de een of andere manier had ik de kracht gevonden om nog even vol te houden.


En toen kwam het laatste stuk. Op het moment dat we begonnen met lopen (Pradeep, Sam en twee jongens die we al een aantal dagen overal tegekwamen, waren al vooruit) was de lucht mooi blauw met een warme zon, maar nog geen 100 meter verder begon de lucht dicht te trekken. Een volgende 100 meter was er geen blauw meer te zien en vielen de eerste sneeuwvlokken. Gelukkig ging het niet heel hard sneeuwen, maar er ontstond zo'n dichte mist om ons heen dat we geen tien stappen meer voor ons uit konden zien. En dan is 2 uur lopen (de aangegeven tijd) lang... heel lang.
Geen richtpunt, geen idee hoe ver het nog is, nauwelijks andere mensen om ons heen en stappen die per minuut langzamer gingen. Het werd voor mij al snel voetje voor voetje schuifelen.
Halverwege zag ik het op een gegeven moment echt niet meer zitten, kwaad gooide ik mijn stokken door de lucht en liet me door Nick moed inspreken om niet op mijn gat te gaan zitten en wachten tot ik een sneeuwpop geworden was. Hij sleepte me mee (zelf ook kapot) en na drie (!) uur lopen zagen we het begin van iets dat misschien een Base Camp zou kunnen zijn.
Na de laatste beklimming (een heuvel waar we nog eens twintig minuten over deden om bovenaan te komen) zagen we ineens bekende gezichten... We kregen applaus van de mensen die al waren aangekomen en werden verwelkomd met knuffels en warme chocolademelk. Mij kon je op dat moment opvegen en de tranen rolden over mijn wangen, precies zoals je de helden in films altijd ziet doen nadat ze de wereld gered hebben en met een baby in hun armen uit een vulkaan stappen (een vergelijkbare situatie dacht ik zo).


Na het avondeten (pizza! op 4130 meter!) Konden we weer net genoeg lachen om een paar mooie plaatjes te schieten bij een sprookjesachtige zonsondergang. En dan weet je weer waarom je het allemaal hebt gedaan.


DSC_9303

DSC_9270

Het behalen van de top gaf ons een energie-boost en in vier dagen knalden we hierna naar beneden, alsof we nooit anders gedaan hadden. Op een gegeven moment hielden zelfs de gidsen het niet meer bij!
We maakten nog een stop bij een klein plaatsje waar warmwaterbronnen lagen en kwamen door steeds groenere gebieden hoe lager we kwamen. Op de laatste wandeldag was ons verlangen naar een douche, wasserette en een stevige maaltijd bij een Chinees restaurant zo sterk dat we nog voor de lunch het eind plaatsje bereikten. Het was even een schok om weer verkeer te horen en met toch een beetje pijn in het hart namen we afscheid van de bergen en het wandelen. Mijn opa zou er trots op geweest zijn!

Terug naar Pokhara, terug naar de bewoonde wereld. Maar niet meer als kip. Wij zijn heuse berggeiten geworden. Mèèèèèèèèèh! Mèèèèèèèèèèèèèh! 
[vertaling: Bedankt allemaal voor het lezen. Voor een meer feitelijke weergave van de trek verwijs ik u naar het verslag van Nick. Binnenkort op de site.]

DSC05138
Pradeep - Sam - De Geitjes - Rishi