10 mei 2011

Australië - Aankomst in Sydney

Toegegeven, we dachten zelf heel even dat we er niet meer aan toe zouden komen. Het schrijven van verhalen over alle spannende avonturen in India en Nepal nam zoveel tijd in beslag dat het niet ondenkbaar zou zijn dat onze tijd in Australië al lang voorbij zou zijn voor we met de berichtgeving van ons leven hier begonnen zouden zijn.
Nou wilden we natuurlijk ook weer niet té snel voorbijgaan aan memorabele zaken als een verdwenen rugtas, ontmoeting met een Venlonaer, een flinke voedselvergiftiging, luchtverontreiniging, idioot verkeer, vuilnis overal waar je kijkt, naar ons kijkende mensen overal waar je kijkt, zwerfkinderen overal waar je niet wilt kijken, de mooiste gebouwen, de lelijkste gebouwen, wilde apen, wilde kamelen, wilde Indiërs, overvolle treinen, paleizen, forten, meer paleizen in nóg meer forten, culturele shows, cultureel verantwoorde en welverdiende biertjes, veel te kleine riksja's, helse busritten, gekke tulbanden, blauwe steden, roze steden, zilveren steden, maar vooral overal veel te drukke steden, overal en elke dag poep op straat zien, vieze wc's, vieze ratten, vies water, vieze kleding, vieze voeten, vieze oplichters, vieze eetgewoonten van vieze mensen, duidelijke audio tours in musea, onduidelijke postkantoren, duidelijke aandacht van iedereen, onduidelijke rituelen, duidelijk overal teveel moeten betalen, onduidelijke treinstations, vertraagde treinen, hobbelige treinen, lawaaiige treinen, geen treinen, de Taj Mahal, prachtige wildparken, dode dieren, dode mensen, gammele fietsen, prachtige tempels, schoenen uit, schoenen aan, schoenen weer uit, nog meer tempels, schoenen weer aan, heel veel nieuwe 'vrienden', verf gooien met Holi, een 'wandelingetje' door de Annapurna, liters thee, liters water met liters chloor, besneeuwde bergtoppen, rodondendron bossen, blauwe luchten, grijze luchten, hitte, vrieskou, vrolijk, in tranen, gekke yaks, gekke buffels, gekke bruggen, gekke dragers, gek land, zonsondergangen, zonsopgangen, heetwater bronnen, koudwater douches, jagen op neushoorns, zwemmen met olifanten, varen met krokodillen, slingeren met apen, durbar squares, momo's, sadhu's, gurka's, stupa's, hindu's, boeddhisten, moslims, christenen, gebedsvlaggen, gebedsrollen, schietgebedjes, op de grond, los van de grond en op naar nieuwe grond….
Goed, jullie begrijpen dat we een hoop beleefd hebben en de vraag is natuurlijk of we deze verhalen met onze Australische avonturen wel gaan evenaren. Ten slotte blijven we een flinke tijd in Sydney wonen (en werken) en zullen we niet elke dag oog in oog staan met wilde diersoorten of adembenemende vergezichten en deze kunnen delen met jullie. En toch gaan we ons best doen.


Zo hebben wij de eerste week alles behalve stil gezeten. Nadat we de vlucht met China Southern Airlines overleefden (én op de koop toe een vette stempel van China in ons paspoort kregen!), voelden we ons bij aankomst al snel op vertrouwd terrein. Toch waren we in eerste instantie een klein beetje teleurgesteld, want na alle grondige inspectieronden op Nepalees en Chinees grondgebied (waar we minstens 14 keer onze boarding pass moesten laten zien en de handbagage meerdere malen tot op de bodem toe leeg moest), werd er bij de douane van Australië helemaal nergens naar gevraagd. Niet of we onze wandelschoenen wel goed geschrobd hadden, of we geen rottende appels onder in onze tassen hadden liggen of een aap hadden binnengesmokkeld, geen moeilijke vragen over ons visum en onze toekomstplannen en nog niet een schuin oog op onze rugtassen. Nee hoor…niets van dat alles. Niemand leek geïnteresseerd in wat we kwamen doen! We waren net een stel 16-jarigen die een kroeg binnenkwamen zonder überhaupt onze valse ID-kaart te mogen laten zien. Het ging allemaal veel te makkelijk.
Het had misschien iets te maken met de enorme groep verdwaasde Chinezen aan boord van ons toestel, die het douane personeel tot waarschijnlijk dit moment nog bezig aan het houden is met koffers vol gedroogde slangenhoofden en medicinaal werkende pandaberenpiemels. Maar voor ons was er wel een stukje magie weg.
Ook de rit naar Adrian's huis (voor de niet-ingewijden, dit is de jongen die 'drie weken' door Nederland zou reizen tijdens zijn trip door Europa, maar vervolgens 'iets langer' bleef en anderhalf jaar later nog niet uit het huis van Nick zijn ouders vertrokken was. Hij had inmiddels zijn eigen kamer, beschilderde fiets en wist als geen ander hoe de frituurpan werkte en waar de frikandellen lagen…) ging op de automatische piloot. Voor we het wisten reden we met de trein over de Harbour Bridge, zagen we het Opera House door het raam en werden we in Noord-Sydney verwelkomd met koud bier en een goed glas wijn.


We hadden de eerste week vooral nodig om weer een beetje onszelf te worden. Om langzaam weer te integreren in een westerse wereld. En dat was soms best even wennen. Zo werkte het zelf kunnen bedienen van een wasmachine therapeutisch en was het dagelijkse tripje naar de Coles supermarkt een klein feestje. Wat is het fijn om je eigen eten te kunnen kopen en klaarmaken, in plaats van elke dag iets onduidelijks op een menukaart aan te wijzen en maar te duimen dat het iets is dat je niet een paar uur later in iets minder aantrekkelijke vorm weer terug zult zien. Dat je gewoon weet wat je precies aan het eten bent en dat je voor de verandering eens iets eet dat niet gefrituurd is, maar er zowaar fris groen uitziet. En dat het water uit de kraan te drinken is!
Verder is het heerlijk dat de treinen gewoon op tijd komen (en je weet dát ze komen) en dat er daadwerkelijk plek is om op de stoelen te kunnen zitten. Dat de winkels prijskaartjes hebben en dat je die prijs dan ook echt betaald, net als alle andere mensen die precies hetzelfde kopen.
Dat er 24 uur per dag stroom is. Dat alles wat hier op een menukaart staat, ook echt te bestellen is. Dat er geen vieze, schurftige beesten door de straten lopen en dat er daardoor ook nergens poep op straat ligt waar je naar moét kijken omdat je er anders in gaat staan.
Dat er vuilnisbakken zijn en dat men die ook gebruikt om afval in te gooien. Dat mensen niet voor je voeten op de grond spugen. Dat mensen over het algemeen geen aanstalten maken om überhaupt ergens te gaan spugen. Nou ja, dat eigenlijk bijna alles waarmee we dit verhaal begonnen hier NIET is.


Wel is het even wennen dat we van een van de rijkste mensen van het land binnen een dag een van de grootste sloebers van het land geworden zijn. Dat wij niet op een doorsnee dag gekleed zijn alsof we naar een bruiloft gaan. Dat het merendeel van de dames hier gekleed gaan alsof ze achter het centraal station werken. Dat niemand dat hier schokkend vind behalve wij (Nick zegt dat het hier soms 'slutterday' is, de 8e dag van de week).
En ook was het wennen dat het zoeken naar een baan nog niet zo eenvoudig blijkt tijdens de Pasen, wanneer de stad bijna een complete week stil ligt, ook omdat 'Anzac Day' (In het kort de nationale herdenkingsdag van WOI) ook in deze week blijkt te vallen.
Gelukkig heeft Adrian ons de eerste week regelmatig op sleeptouw genomen, zodat we ons in ieder geval geen seconde verveeld hebben. Doordat zijn huisgenoten onregelmatige werktijden hadden, was het huis grotendeels voor ons alleen, als je tenminste de aanwezigheid van kat Harvey en de possum die ons elke avond kwam verblijden met een bezoekje in de keuken niet meerekent.
Nee, we zijn inmiddels redelijk goed aangepast aan onze nieuwe omgeving en in de volgende update zullen we dan ook meer laten weten van het nieuwe huis waar we inmiddels wonen, de banen die we nog steeds niet gevonden hebben en de meer cultureel verantwoordde activiteiten die we tot nu toe hebben ondernomen. Voor nu is het G'day en See Ya Mates!


Plane to Sydney (China Southern)
Een plek naast de nooduitgang is een plek naar ons hart! En naar onze lange benen!

Plane to Sydney (China Southern)
Het vreemdste ontbijt ooit: snotei met slappe patat, een eng worstje en 1 mini-tomaatje, drie stukjes niet al te vers fruit, een mini ei-taartje, een zakje chilisaus en een zakje jam (?). Het leek de mysterie-box van Masterchef wel!!

Plane to Sydney (China Southern)
De eerste blikken op Sydney!!!

Darling Harbour - Steersons Steakhouse
We werden welkom geheten door Adrian en schoven bij elk feestje aan dat er maar te vinden was. Hier bij het Steersons Steakrestaurant in de Darling Harbour. Het is er zo duur dat je hier 1x per jaar kunt eten... maar lekker!!!!




De eerste dagen handelden we de meest belangrijke zaken af (in volgorde van belangrijkheid natuurlijk):

Coles Supermarket NAB Banking
(1) Alle smaken TimTams kopen die er maar bestaan (2) Een bankrekening openen

Sydney North Coles Supermarket Home Cooked Dinner
(3) Website updaten (4) Boodschappen doen in een ECHTE supermarkt (5) Eindelijk weer een eigen maaltijd kunnen koken en vis eten zonder er ziek van te worden!

DSC_0370
Onze nieuwste vriend, Paddy de Possum. Met zijn dikke kont krijgt hij alle type schuifdeuren open en door jarenlange training gooit hij zonder veel moeite vuilnisbakken om, likt hij wasbakken en aanrechten schoon en past hij met ingehouden adem tot wel twee minuten lang in een pak cornflakes. Knap hè!