16 mei 2011

Australië - Een eigen huis, een plek onder...eh... in de schaduw!

Probeer in de binnenstad van Amsterdam binnen 2 weken even een huis te vinden. Geen kamer, een complete eengezinswoning. Probeer dat eigenlijk in 5 kilometer rondom de stad eens te doen. En als je dan eenmaal dat huis gevonden hebt, betaal er maar eens minder dan 600 euro per kamer voor. Lukt je niet, wedden? In Sydney ligt het - gelukkig - net allemaal even anders. Daar kennen ze geen wachtlijsten bij woningbouwverenigingen, hoef je nergens te melden dat je een familie uit donker Afrika in huis neemt en ben je vanaf het moment dat je je tas hebt uitgepakt in minder dan drie kwartier op het strand.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Net op het moment we vonden dat we wel weer lang genoeg op een luchtbed in het midden van Adrian's woonkamer geslapen hadden en de huis-possum ons al bij naam begon te groeten voor hij onze boodschappentas inkroop, kregen we een mailtje van een vriendin van Nick die hij nog kende van zijn studietijd in Sydney twee jaar geleden. Of we niet een huis zochten. Laat dat nou toevallig zijn...

En toen woonden we in Stanmore. Voor de minder-bekenden: het is het Diemen-Zuid van Amsterdam en het Tegelen van Venlo. Er is een visboer, een kroeg en het belangrijkste: een trein de wijk uit.
Het huis zelf is voor onze begrippen van een best groot formaat, er zijn 2 grote en 2 iets kleinere slaapkamers, een roze/paarse (vraag niet hoe?) badkamer, een ruime keuken met super veel bergruimte en een flinke woonkamer. Doordat Australiërs alles in onze ogen verkeerd om doen, hebben wij het idee dat het huis andersom gebouwd is. De keuken en de woonkamers, ofwel de plekken in huis waar je het grootste deel van de tijd bent, zitten op de meest donkere plekken van het huis. Daarbij hebben we een raam boven de bank die uitkijkt op een blinde, bakstenen muur, kan het rolluik van de keuken maar half open en is de deur naar het balkon standaard dicht, omdat het in huis op het moment erg koud is. Centrale verwarming vinden ze hier namelijk maar iets raars, ze doen hier alsof het er altijd 30 graden is en ontkennen gewoon dat er ook een seizoen is dat 'winter' heet. Dan trek je maar 15 zwempakken over elkaar aan en draag je maar sokken in je teenslippers, kan ze niet schelen, maar we doen niet aan verwarming. Wat zou de rest van de wereld wel niet denken???


Wij doen met de algehele ontkenning trouwens net zo vrolijk mee en geloven dan ook niets van alle zuchtende, zwetende en over de warmte klagende familie die wij de afgelopen dagen achter onze webcam hebben zien langskomen. Neem iemand anders in de maling! Hier is het 20 graden en ik heb net wollen handschoenen en een gebreid vest gekocht. Zo.

Onze huisgenoten (Amelia en George, zie foto hieronder) zijn de hele dag naar hun werk (zij is architecte en hij doet iets onduidelijks, maar vast iets heel belangrijks, met getallen) en wij gebruiken die tijd dan ook goed. Uitslapen, boodschappen doen, leuke activiteiten in de stad afgaan en verder voor de televisie en achter de laptop hangen. Heerlijk om tegen mensen die in de avond kapot thuiskomen te kunnen zeggen dat jij de hele dag niets meer gedaan hebt dan een beker yoghurt eten. Je zou hun gezichten eens moeten zien.

Niet dat we helemaal alleen maar vakantie vieren hoor, de bedoeling was wel dat we hier een fatsoenlijke baan gaan vinden om buitenlandse werkervaring op te doen (en de huur te betalen, maar dat even terzijde). En dus brengen we ook een aardig deel van onze vrije tijd door op sites van uitzendbureaus en banensites. De crisis die we in Nederland kennen, is hier alleen helaas ook aan de gang en dus schiet het nog niet echt op een baan te vinden die niet in de categorie 'bananen plukken' en 'bier schenken' valt. 


Nick werd al geadviseerd rechtstreeks met architectenbureaus in contact te gaan en niet werk proberen te vinden via een uitzendbureau, omdat ze op dit moment zo'n werktekort hebben dat mensen die al 10 jaar in het vak zitten werkeloos zijn en reageren op advertenties die voor een tijdelijke functie van 3 weken zijn. Geen kans dus voor mensen met een tijdelijk werkvisum.
In het onderwijs is het al niet veel beter. Met een Nederlands pabo-diploma kun je hier helemaal niets, want het duurt bijna twee jaar en een zak geld verder voordat je alles naar Australische normen hebt omgezet en je op een Australische basisschool mag lesgeven. Ook niet de moeite dus als je maar 6 maanden wilt werken en daarom ga ik op zoek naar een baan in het toerisme: werken bij de receptie van een hostel of een reisbureau. In ieder geval ergens waar ik plezier zal hebben in het werk en veel mensen ontmoet en niet alleen maar in een donkere kelder multomappen op alfabet mag zetten of postzegels mag likken.


Terwijl we hopen op een dagbesteding waar we betaald voor krijgen, proberen we nog beter in het ritme van de gemiddelde Australiër te komen. Dat is soms nog best lastig. Vooral op het gebied van eten.
Avondeten blijkt hier namelijk niet iets vanzelfsprekends. En zeker niet tussen 6 en half 7. Wij stappen meestal als een speciale politie-eenheid de keuken in, compleet met plan van aanpak, vluchtroutes op papier, brandveilige kleding, alle mogelijke voorbereidingen getroffen en gewapend met verse groentes, vleesmessen en braadpannen of ovenschotels. Zij trekken tegen acht uur de koelkast open, halen hun schouders een paar keer op en terwijl ze de deur weer dichtgooien roepen ze dat ze toch niet zo'n trek hebben en nemen een glas wijn en een zak pinda's. Op andere momenten staan ze ineens om half tien in de avond risotto te maken of zijn ze het hele weekend bezig met het bakken van muffins. Rare jongens, die Aussies!
Ook op het gebied van ontbijt en lunch vallen we hier nog steeds een beetje uit de toon. Dit heeft er iets mee te maken dat dit zich hier voornamelijk op de werkplek afspeelt. 's Ochtends zie je hier iedereen op straat met een hete beker meeneem-koffie lopen of autorijden en dat was het wel zo'n beetje. Soms wordt er op het werk ontbeten, maar tegen een uur of tien is het alweer tijd voor de 'morning tea' (lees: koffie en gebak).


De lunch is een heel ander probleem: dit heeft meestal het formaat van wat wij 's avonds achter onze kiezen steken. We hebben echt ons best gedaan om voor de lunch een broodje te vinden dat minder dan tien dollar kost, maar op de een of andere manier is dat niet mogelijk, omdat je er hier altijd een berg sla en frieten bij krijgt. Een simpel 'broodje kaas' of 'pistoletje gezond' bestaat hier niet! Het is een burger met kip of een halve kudde koeien erop, een wrap ter grootte van een opgerolde zaterdageditie van de krant of anders een van de rijst/noodle gerechten van een plaatselijke Aziaat. En je weet hoeveel je altijd bij de Chinees krijgt als je maar voor 1 persoon besteld!
Niet dat ze hier dan al vol zitten tot de volgende dag, natuurlijk niet, want tegen een uur of 4 is het 'afternoon tea' en soms om 5 uur nog eens 'supper'. En verbaasd zijn dat ze de rest van hun vrije tijd allemaal door moeten brengen met om het dorp heen rennen om niet moddervet te worden.


Nee, wij blijven - eigenwijs als wij zijn - gewoon onze eigen boterhammen smeren. Want voor dat je het weet kunnen we niet meer door de voordeur van ons eigen huis. En dat zou jammer zijn, want we beginnen ons hier net thuis te voelen!


Voor wie ons wil helpen met het opleuken van onze minimalistische slaapkamer: stuur een leuk kaartje! Het kan allemaal tegenwoordig, gewoon naar het volgende adres:


51 Stafford Street
Stanmore, 2048 NSW
Australia



Our House Our House
Welkom bij ons thuis!


Our House Our House


DSC05473
Geschikt bevonden om pannenkoeken te bakken.


Our House
Langzaam nemen we het huis over...


Our House Our House

Our House
Een van de betere uitzichten van het huis

Our House
Zulke kleuren zijn bij ons inmiddels bij wet verboden, hier kan dat gewoon nog!


Our House
Tja, het tapijt... 


DSC05477
We hebben - helaas - ook een aantal huisdieren


Our House DSC05478
We kijken de hele dag omhoog hier!

Sushi Dinner
Onze huisgenoten

Sydney Opera House Botanical Gardens
Het genieten kan beginnen!




Bekijk ons dagelijks leven in Sydney hier.