28 juli 2011

Ready, Set... Go!

Ja dames en heren, ook mijn leven is inmiddels dan (eindelijk!) echt begonnen. Sterker nog, hij is in een stroomversnelling gekomen! Ja, ik heb een nieuwe baan en daarbij alle geneugten die daar bij komen kijken. Dan heb ik het natuurlijk over het kwart voor 6 opstaan, aankleden in donker en kou terwijl de wederhelft zich nog even lekker omdraait, het ontbijt in de haast overslaan, half rennend een heuvel op moeten om de trein te kunnen halen, die vervolgens voor je ogen zien wegrijden (inclusief zwaaiende machinist) en vervolgens twintig minuten later gelijk met de mensen die een half uur later zijn opgestaan en met een beker vers dampende koffie in de hand komen aangesjokt in de trein stappen en ruimschoots te laat op je eerste werkdag aan te komen. Of de volgende dag keurig om kwart voor 7 op om tegen 8 uur aan te kunnen komen en er dan achter komen dat je niet om 8 uur 's ochtends, maar 8 uur 's avonds moet werken! Maar, zoals ze hier gelukkig zeggen: No Worries Mate!
Genoeg geklaagd dus, want ik kan verder natuurlijk alleen maar enthousiast zijn over deze omslag. Dan merk je pas goed dat je stiekem al bijna een half jaar niet meer gewerkt heb! Schandalig! Ja, na zo'n tijd vakantie vieren voel je op een gegeven moment echt een beetje je hersens afsterven... vooral als je je beseft dat het hoogtepunt van je dag ineens de bonte was blijkt te zijn. Of het schoonmaken van de brievenbus. En daarvoor ben ik natuurlijk niet naar Australië gekomen. Nee, het was echt hoog tijd om iets nuttigers te gaan doen!
Al vrij snel na dat eerste besef vond ik een advertentie waar ik helemaal blij van werd. Receptionist gezocht voor een gloednieuw backpackers hostel naast het centraal station. Ik stuurde een enthousiaste mail, werd een dag later al uitgenodigd op gesprek dat ook nog eens hartstikke goed ging. Het leek alsof alles al in orde was, maar zoals dat wel valer gaat hoorde ik vervolgens niets meer en kreeg ik later een vrij onpersoonlijk mailtje 'dat ik een sterke kandidaat was, maar dat ze toch voor iemand anders gekozen hebben. Dat ik het de volgende keer nog maar eens moest proberen.' Ja Dag! Teleurstelling!
Na een aantal dagen speuren op het internet besloot ik dat het wachten op een nieuwe advertentie niet snel genoeg zou gaan en dat ik guerilla technieken moest inzetten wilde ik voor het verlopen van mijn werkvisum nog aan de slag willen. Dus gebruikte ik een halve dag om werkelijk elk hostel in de binnen- en buitenwijken van Sydney aan te schrijven. (De andere helft van de dag deed ik over het eten van een bakje yoghurt en het herschikken van de plantenbakken op het balkon, want dat mag als je nog werkeloos bent)
Nog geen twee uur later kreeg ik telefoon. Of ik de dag erna op gesprek kon komen bij een hostel in Kings Cross. Ik slikte bijna de yoghurtlepel door en probeerde wanhopig op de krant naast me de routebeschrijving op te schrijven die gelijk ratelend door werd gegeven. Uit het station links, langs de 'mackers' (mcdonalds), op de hoek met een Duitse bakkerij, achter een bar in een zijstraat die niet op google maps te bekijken is. Juist. In de bibliotheek, door kolonel Mustard met de steeksleutel, dacht ik even. En van de schrik had ik niet eens gehoord welk van de 100 hostels die ik net gemaild had ik nu precies aan de lijn had. Gelukkig waren de laatste woorden van de manager: 'nou, dan zie ik je morgen in de Funk House'. Klik.


De Funk House Backpackers dus. En Funky is het!
De eerste dagen ben ik aan het oefenen gegaan met het bookings systeem, dat ik -supernerd die ik ben- natuurlijk gelijk via het internet heb gedownload. Al vrij snel kreeg ik het in- en uitchecken onder de knie, kon ik boekingen vinden, maken, verplaatsen of veranderen en kon je me alles vragen over key deposits, sevice charges, shuttle bussen, CVV-nummers van creditcards, wat ik moet doen met de e-mail of de post, vroege uit-checkers, late in-checkers, mensen die niet komen opdagen, schoonmaakroosters, night manager roosters, kortom zo'n beetje alles dat ik straks in mijn eentje achter de balie moet kunnen regelen.
Een ander onderdeel van het werk is het runnen van de tour desk, waarbij je reisinformatie geeft aan gasten. Helemaal mijn favoriete onderdeel al. Gelijk de eerste dag kwam er al een ietwat verdwaasde Franse jongen naar de balie... 'eh, yeah.. what do you know about transport?'. Goh, lekker specifieke vraag, waar wil je heen? wat is je budget en reistijd... Nou hij wilde wel naar melbourne 'en iets met nationale parken'. Ik heb hem maar een brochure meegegeven waar duidelijk de kaart van Australië op stond, zodat hij eerst even kon zien waar hij überhaupt was! Hij deed me een beetje denken aan die mensen die vroeger bij Ursul de Geer op de camping in Zuid-Frankrijk moesten aanwijzen waar ze dachten in de wereld te zijn. En dan zonder blikken of blozen Amerika aanwezen. Heerlijk!
Morgen moet ik een soort toets doen om te kijken of ik alle verschillende soorten boekingen kan verwerken en of ik weet wat ik moet doen als er problemen zijn. Ik ga er natuurlijk vanuit dat ik met vlag en wimpel slaag. Volgende keer zal ik ook wat foto's van het hostel plaatsen!
Maar nu ga ik eerst even lekker 'spelen met mijn cadeautjes', zoals we dat vroeger altijd zeiden. Want deze week kreeg ik maar liefst TWEE pakketjes die nog voor mijn verjaardag waren! Wat een verrassing! We hebben dus weer veel te lezen en te snoepen, heerlijk!


B-Day Presents!
Bedankt Mam&Pap&Reinout (ook voor de centjes natuurlijk!

B-Day Presents!
Bedankt Hella&Thijs, Lenneke&Sjors&Kids en Thijs&Lianne!

21 juli 2011

Tijd voor een feestje!

Een dubbel feestje zelfs, want niet alleen ben ik vandaag jarig, ook heb ik deze week te horen gekregen dat ik eindelijk een baan gevonden heb! Ik zal gaan werken in het 'Funk House' Backpackers Hostel (tja wat een naam hè, maar kennelijk was ik funky genoeg) in de wijk Kings Cross. Daar zal ik achter de receptie staan, backpackers helpen aan leuke tours en ook zorgen voor een verbeterde website & andere online activiteiten. Ik heb er super veel zin in! Morgen begin ik met de inwerkperiode, dus ik zal snel meer vertellen over het werk.


Vandaag werd ik eerst verrast door een lading kaartjes, cadeautjes en zelfs complete feestpakketten uit Nederland, allemaal natuurlijk met medeweten van de manager van de feestcommissie, Nick. Met bioscoop- en concertkaartjes, een prachtig receptenboek en zelfs een super stoer Polaroid fototoestel, kon de dag natuurlijk al niet meer stuk (en de dag is zelfs nog niet eens afgelopen, kun je nagaan!)


DSC02175




DSC02178 DSC02202DSC02183


DSC02190
Denkend aan Holland...

DSC02206
Mr. Party Manager


Na het uitpakken van de cadeaus was het tijd voor een heerlijk ontbijt, natuurlijk nu geheel in Nederlandse stijl (hagelslag, ontbijtkoek en zelfs kaas mét kaasschaaf!!). Jammer alleen dat het buiten zo hard regent dat je elkaar binnen haast niet meer kunt verstaan, maarja, zo voel ik me ook wel weer een beetje thuis.


In afwachting van de echte verjaardagstaart, had Nick gezorgd voor twee schandalig grote muffins, die we lekker met warme choco hebben genuttigd. Het weer is hier inmiddels zo verschrikkelijk dat we het idee hebben in een onderzeeboot te zitten midden op zee. We denken regelmatig vissen langs te zien komen voor de ruiten. Brrrr! Lekker binnen blijven dus, gelukkig hebben we nu genoeg ontbijtkoek om te kunnen koekhappen en een veter en spijker voor het spijkerpoepen hebben we vast ook nog wel ergens. Jammer alleen dat de sjoelbak niet mee kon, dan hadden we echt de middag met oud-Hollandse spellen kunnen vullen.


DSC02193


DSC02198


 DSC02200


Van mijn huisgenootjes kreeg ik twee enorme bossen met typisch Australische bloemen (De paarse heten Protea en de oranje hebben de fantastische naam Alstromeria 'The Third Harmonic'). Ook heb ik begrepen dat ik nog een Australisch kinderboek krijg en ze gaan vanavond ook nog een taart voor me bakken! Als dat geen toffe verjaardag is, dan weet ik het niet.


DSC02208



19 juli 2011

Winter-Warm

Het is winter in Sydney. Niet dat jullie gelijk medelijden met ons hoeven te krijgen hoor. Winter in Sydney komt over het algemeen niet boven een milde herfst in Nederland uit. Nee, zelfs dat niet eens. Meer een 'iets mindere' zomerdag. Nou, eigenlijk nog best een vrij lekkere dag. Het is hier deze week bijvoorbeeld gemiddeld 18 graden. Het feit dat wij afgelopen weekend zijn gaan schaatsen in Bondi is dan ook volstrekt waanzinnig. Dat de schaatsbaan op het strand lag en dat je vanaf de baan naar de surfers in zee kon kijken maakte het er allemaal niet geloofwaardiger op.

Het 'Bondi Bergstation' bestond uit niet meer dan een kunstmatig koud gehouden plas met water, een verhuur van knaloranje, slecht gemaakte plastic schaatsen en een rijtje eetstalletjes met gerechten die totaal niet bij het weer of de omgeving pasten (ik noem een warme chocolademelk, currywurst en poffertjes), maar toch was het een gezellig komen en gaan van nieuwsgierige en licht opgewonden bezoekers. De Oostenrijkste accordeonist met artiestennaam 'Fritz von Trapp' bracht –ganz froh - de complete Sound of Music soundtrack ter gehore en iedereen die langs de kant van de ijsbaan stond, had een topdag met het kijken naar te pletter slaande schaatsers.

Ook wij konden het niet laten om de Australische bevolking eens flink toe te spreken. Want wat zij 'schaatsen' noemden zag er voor ons natuurlijk alleen maar pijnlijk uit. We zagen rijen volwassenen met de knieën tegen elkaar en wapperende armen richting reling van de baan stuntelen, waar hun kinderen al zeiknat en met angst in de ogen vastgeklampt stonden. Gillende vriendinnen die alleen maar naar beneden keken en al trippelend bijna de complete 45 minuten schaatstijd nodig hadden om één rondje te maken. Of vaders, die ogenschijnlijk moedig hun kinderen voortduwden op de knaloranje plastic zeehond-sleeën, maar zwaar door de mand vielen zodra hun kroost iets te snel vooruit ging en daardoor languit op het ijs eindigden. Papa kan wel janken, zeg maar. Nee die Australiërs hebben duidelijk te weinig bevroren ijs in hun jeugd gezien.

Na een broodje currywurst achterover te hebben gedrukt, besloten we dat het tijd was dat we die Australiërs toch maar eens even lieten zien hoe het werkelijk moest. Want wij zijn ten slotte opgegroeid met bevroren sloten, de gemiste stempel van Piet Kleine en scheutjes Beerenburg door de muesli. Ons Nederlanders kun je geblinddoekt achterstevoren een schaatsbaan opflikkeren en dan nog rijden we keurige rondetijden van 30.6. Voor een binnenbochtje meer of minder draaien we onze hand niet om.

We sloegen met wilde armgebaren de kleinste kinderen aan de kant en baanden ons een weg naar de poort van de ijsbaan. De ondergebonden schaatsen hielden het bijna niet meer. Ze zouden eindelijk deze week eens een fatsoenlijk ritje maken.

Viel dat even tegen.

We weten niet of we gestraft werden door het feit dat we eerst een Duits eetstalletje benaderd hebben terwijl er een Nederlands eetstalletje naast stond, of het alleen aan het ijs lag dat duidelijk niet voor schaatsen geschikt was, of dat het gewoon alweer 5 jaar geleden is sinds we voor het laatst op het ijst stonden, maar wat kwamen wij een partij niet vooruit! Schan-da-lig!

De eerste tien minuten heb ik het complete ijs bij elkaar gescholden en met angst naar de grote plassen water op het ijs gekeken. Ze hadden hier duidelijk nog nooit van een dweilmachine (of zelfs maar een stevige zwabber) gehoord, want het water spatte met elke slag (die haast niet te maken was, omdat je door al dat water totaal geen grip had) tot je oksels omhoog. De eerste lading stumperaars die onderuit gingen, zogen al een groot deel van het overtollige water in hun spijkerbroeken en t-shirts op, maar helaas bleef er nog genoeg over om flink nat te worden.

Natuurlijk duurde het niet lang of ik lag (vlak voor de tent waar iedereen de schaatsers vanaf een veilig afstandje aan het uitlachen en fotograferen was) spartelend op mijn gat. Nick trok me gelukkig vrij snel omhoog, zodat alleen mijn linkerbil doorweekt was, maar het duurde een vrij lange tijd voor ik hem weer los durfde te laten. En nog langer voor ik het schaatsen leuk begon te vinden. Dit is niet wat ik me er van kan herinneren! Pas toen we, na ongeveer een half uur, door hadden hoe je op dit werkelijk onmogelijke ijs vooruit kon komen, kregen we de smaak te pakken en kwamen er zelfs enthousiaste blosjes op onze wangen. Zoals dat bij schaatsen hoort!

Tja, winter in Australië, wat zullen we erover zeggen. Zolang je niet al te gehecht aan zaken als dikke pakken sneeuw, wollen mutsen, lekker guur weer en dan thuiskomen en bij de open haard een beker warme choco drinken bent, is het allemaal best te doen. Maar je moet niet verwachten dat een plak ijs op het strand ook maar een beetje recht doet aan welke Nederlandse schaatsbaan dan ook. Want dan begeef je je pas echt op glad ijs!


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation
Schaatsen op het strand... een beetje vreemd, maar wel lekker!


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation Bondi Bergstation Bondi Bergstation
Wij zijn er klaar voor? (Of toch niet?)


Bondi Bergstation Bondi Bergstation


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation
Aan de weerspiegeling kun je zien hoe nat het ijs was!


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation Bondi Bergstation
Gelukkig waren er lekkere hapjes achteraf



Als je het filmpje niet kunt zien, klik dan hier.

16 juli 2011

De werkende klasse

Bij aankomst in Australië, nu zo’n drie maanden geleden, begon voor ons een nieuw hoofdstuk van deze reis. Zoals bekend mag zijn, werd het tijd om onze backpacks in te ruilen voor een kledingkast, ondergoed kon niet meer binnenstebuiten gedragen worden en ik kon niet meer de deur uit zonder eerst m’n haar te doen. Het was een serieus staaltje re-integreren naar een stad die, zoals onlangs bekend werd, de op vijf na duurste plek ter wereld is om in te wonen. En dat is aanpassen geblazen, op meerdere manieren.


Inmiddels beschikken we bijvoorbeeld over een Sofinummer, een bankrekening met pinpas, hebben we ons eigen bed gekocht, staan er twee fietsen voor onze deur, sparen we punten bij de supermarkt voor korting en raken we steeds meer gehecht aan onze vogel Neil. In Nienke's geval soms letterlijk, aangezien hij regelmatig haar wang voor een lekker knaagje aanziet. Daarnaast heb ik een officiële registratie als eenmanszaak om rekeningen te kunnen sturen voor het werk wat ik hier doe. Nu we dus echt onderdeel zijn geworden van de Australische economie, verandert onze dag- en weekinvulling ook aanzienlijk. Ik heb tegenwoordig weer echt een weekend, van twee dagen in plaats van zeven. Mijn werkdagen beginnen om negen uur, heel relaxed, dus als onze huisgenoten tegen achten de deur uit lopen, begint ons ochtendritueel: douchen, eten, fietsen. Nienke is wel zo fanatiek om ’s ochtends tegelijk op te staan met mij zodat we samen ontbijten.


Het typische van het werken in Australië is dat er hier niet echt iets wordt geregeld voor lunch. Waar het in Nederland de gewoonte is om je eigen trommeltje met bruine bammetjes kaas te vullen, wordt er hier ook op dit deel van de dag buiten de deur gegeten. Tussen twaalf en drie beweegt er daardoor een complete parade van werkende mensen in de richting van de vele eettentjes. In het Central Business District, waar iedereen gekleed is in het driedelig zwart of grijs, gebeurt dat in de grote foodcourts. Dit zijn nogal grote, lawaaierige open ruimtes met een net iets te laag plafond, waar je op culinair gebied werkelijk alles uit iedere uithoek van de wereld kan krijgen, maar dan wel voor een behoorlijk hoge prijs.


Ik werk het merendeel van mijn week in Newtown, op zo’n vijf a tien minuutjes fietsen van ons huis bij een klein architectenbureau. Newtown is een wijk (of suburb) die momenteel volgens de lokale bevolking een ongewenste ontwikkeling ondergaat van hippe artistieke community, naar een meer uitgemolken commerciële mainstream buurt.
Hier zie je vooralsnog weinig maat- en mantelpakken, maar meer mensen met dreadlocks, paarse kleding en kleine bmx fietsen. Het staat culinair bekend als Thais epicentrum en op King Street zijn er meer dan twintig restaurantjes te vinden die noodles en curries als voornaamste gerechten op de menukaart hebben staan. Dit wordt afgewisseld met af en toe een hamburgertent (geen grote ketens hier, maar échte onvervalste Australische burgers), een aantal meat-pie (hartige taart) shops, hier en daar een Vietnamees restaurant, een verdwaalde Italiaan, enkele bakkerijen en koffietentjes.
De prijzen zijn hier ook een stuk schappelijker. Voor een verse Thaise maaltijd hoef je hier met de lunch niet meer dan $6,50 te betalen, dat is minder dan €5,-. Nienke en ik spreken regelmatig af in Newtown om boodschappen te doen, te gaan uit eten of om samen te lunchen. Met de huidige prijzen voor verse producten is het echter nauwelijks rendabel om zelf te koken.


Het is lastig daarom ook om niet iedere dag buiten de deur te lunchen, al probeer ik het nog wel. Ons bureau heeft namelijk op twee minuten lopen een stukje tuin, waar onze baas zijn eigen groenten en kruiden verbouwd. Dit is een soort community garden met picknicktafels waar eigenlijk nooit iemand komt, behalve wijzelf. Het heeft wel een behoorlijk hoog hippie-gehalte om je eigen slablaadjes te plukken en de slakken van je tomaat af te vegen, maar het is wel prima zitten hier in een winter waar het overdag niet kouder is dan 15 graden.


Daarnaast heeft ons kantoor ook geen koffie apparaat. Op zich een groot minpunt, want mensen die mij kennen weten dat ik wel te porren ben voor een bakkie op z’n tijd. Maar wederom, om de hoek zit één van de beste koffiebars van heel de stad, waar iedere dag vanaf zeven uur ’s ochtends drie barista’s (sjiek woord voor koffiezetters) zich helemaal in het zweet werken om iedereen van z’n take-aways te voorzien. Daar wordt koffie nou echt serieus genomen en inmiddels weten ze al wat ik drink en hoe ik het graag heb.


Dit bericht ging over de werkende klasse, maar ik heb alleen maar geschreven over de dingen die je tussen het werken door doet. Al moet erbij gezegd worden dat werken hier echt een sociale bezigheid is. Koffies, lunches en borrels na het werk zijn de dingen die een Australische werkdag nog het meest definiëren, waarvan laatstgenoemde vooral in het CBD. Vanaf donderdagmiddag is het al gebruikelijk om collegiaal een biertje te pakken en op de vrijdag is het zelfs nog meer vaste prik. Al lijkt dit fenomeen op ons kantoor nog niet helemaal te zijn doorgedrongen. Misschien is het wel een idee om dit eens te introduceren. Ach, eerst maar eens een beetje naam voor mezelf maken, want het is wel echt omschakelen in deze werkomgeving. Dat zal voor Nienke ook het geval zijn zodra zij echt aan de slag kan. Ik krijg gigantisch veel nuttige kennis, vaardigheden en ervaring erbij, al ben ik pas vijf weken bezig. Nu is het hopen dat ik ook snel mee kan met het gewenste werktempo, maar ook dat lijkt me geen probleem.


Nick likes coffee!

05 juli 2011

Memorabel

Als je elkaar precies drie jaar geleden hebt leren kennen, dan moet dat gevierd worden. Als je elkaar precies drie jaar geleden in Sydney hebt leren kennen, dan moet dat in stijl gevierd worden. En dus trokken wij afgelopen zondag naar het Wildlife Center in de binnenstad.Want daar kun je op 7000 vierkante meter ruim 130 typisch Australische diersoorten bekijken.


Het idee achter deze dierentuin-met-een-missie is dat er niet alleen naar de dieren gekeken kan worden, maar dat er daarnaast ruim aandacht voor conservatie en educatie moet zijn. Veel van de unieke dier- en plantensoorten die je in Australië kunt vinden, zijn bedreigd en daarom vindt men het extra belangrijk dat hier aandacht aan geschonken wordt. De wandeling langs de verschillende kooien, compleet ingericht naar het landschap waar de dieren oorspronkelijk wonen, is dan ook precies alsof je door een schoolboek heen loopt.


Zelf was ik in 2006 in de week van de officiële opening naar deze "indoor dierentuin" geweest, maar wat ik me kan herinneren is dat er vooral veel lege kooien waren. Na even zoeken hier een stukje uit mijn dagboek van toen:


"De vogels bleken letterlijk nog niet te zijn ingevlogen, dus liepen we via de reptielen naar het nacht gedeelte. Nou besef ik me heel goed de link tussen nachtdieren en het feit dat er om die reden geen lampen branden in de verblijven, maar het had toch leuk geweest als we toch iéts van de dieren gezien hadden. Het bleek vrijwel onmogelijk door het glas heen de dieren te vinden, iets wat we na enig turen dan ook maar opgaven. Zonder ook maar een glimp van een Potoroo, Bettong of Sugar Glider op te hebben gevangen (ik heb stilletjes het vermoeden dat deze dieren gewoon verzonnen zijn om toeristen voor de gek te houden), was het snel door naar de rest van het park.


Tijdens onze wandeling door de verschillende klimaatgebieden van dit enorme land, leerden we ondertussen wel een hoop over het ontstaan van het continent en de verschillende diersoorten. 
Door afscheiding met de rest van de wereld 100 miljoen jaar geleden, zijn er ontzettend veel soorten in Australië te vinden die je jammer genoeg nergens anders in de wereld zult tegenkomen. Nou moet ik toegeven dat een 'Yellow-Footed Rock Wallaby' op de Drunense Hei ook een beetje raar gezicht zou zijn, maar een 'Hairy-Nosed Wombat' had aan de andere kant Limburg toch flink wat kunnen opleuken."

Toen wist ik natuurlijk nog niet dat ik vijf jaar later een complete schoonfamilie in Limburg zou aanleggen. Zo zie je maar weer, oppassen met wat je schrijft!


Omdat we een jaarkaart voor het Wildlife Centre (en daarmee ook voor het aquarium in zowel Manly als de Darling Harbour én op Hamilton Island in Queensland) kochten, kunnen we nu onbeperkt naar (zee)beesten kijken. Met alleen al de gedachte daaraan kregen we spontaan trek in inheemse dieren, dus betraden we Nick's Seafood Restaurant en bestelden we een schandalige schotel met lokaal gevangen garnalen, inktvisringen en John Dori vis. Morgen weer verder met de wereld verbeteren.




Sydney Wildlife World
Skippy!!!



Sydney Wildlife World
Hier wil je geen ruzie mee hebben...


Sydney Wildlife World
...hier ook niet mee trouwens.


Sydney Wildlife World Sydney Wildlife World Sydney Wildlife World

Sydney Wildlife World
Ko poseert als een volleerd model


Sydney Wildlife World
Camelus Legosus?


Nick's Seafood Bar & Grill
Afsluiter van de dag: een etentje bij Nick's Seafood Restaurant!



Als je het filmpje niet kunt zien, klik dan hier

De rest van de foto's bekijk je in het fotoboek!