28 juli 2011

Ready, Set... Go!

Ja dames en heren, ook mijn leven is inmiddels dan (eindelijk!) echt begonnen. Sterker nog, hij is in een stroomversnelling gekomen! Ja, ik heb een nieuwe baan en daarbij alle geneugten die daar bij komen kijken. Dan heb ik het natuurlijk over het kwart voor 6 opstaan, aankleden in donker en kou terwijl de wederhelft zich nog even lekker omdraait, het ontbijt in de haast overslaan, half rennend een heuvel op moeten om de trein te kunnen halen, die vervolgens voor je ogen zien wegrijden (inclusief zwaaiende machinist) en vervolgens twintig minuten later gelijk met de mensen die een half uur later zijn opgestaan en met een beker vers dampende koffie in de hand komen aangesjokt in de trein stappen en ruimschoots te laat op je eerste werkdag aan te komen. Of de volgende dag keurig om kwart voor 7 op om tegen 8 uur aan te kunnen komen en er dan achter komen dat je niet om 8 uur 's ochtends, maar 8 uur 's avonds moet werken! Maar, zoals ze hier gelukkig zeggen: No Worries Mate!
Genoeg geklaagd dus, want ik kan verder natuurlijk alleen maar enthousiast zijn over deze omslag. Dan merk je pas goed dat je stiekem al bijna een half jaar niet meer gewerkt heb! Schandalig! Ja, na zo'n tijd vakantie vieren voel je op een gegeven moment echt een beetje je hersens afsterven... vooral als je je beseft dat het hoogtepunt van je dag ineens de bonte was blijkt te zijn. Of het schoonmaken van de brievenbus. En daarvoor ben ik natuurlijk niet naar Australië gekomen. Nee, het was echt hoog tijd om iets nuttigers te gaan doen!
Al vrij snel na dat eerste besef vond ik een advertentie waar ik helemaal blij van werd. Receptionist gezocht voor een gloednieuw backpackers hostel naast het centraal station. Ik stuurde een enthousiaste mail, werd een dag later al uitgenodigd op gesprek dat ook nog eens hartstikke goed ging. Het leek alsof alles al in orde was, maar zoals dat wel valer gaat hoorde ik vervolgens niets meer en kreeg ik later een vrij onpersoonlijk mailtje 'dat ik een sterke kandidaat was, maar dat ze toch voor iemand anders gekozen hebben. Dat ik het de volgende keer nog maar eens moest proberen.' Ja Dag! Teleurstelling!
Na een aantal dagen speuren op het internet besloot ik dat het wachten op een nieuwe advertentie niet snel genoeg zou gaan en dat ik guerilla technieken moest inzetten wilde ik voor het verlopen van mijn werkvisum nog aan de slag willen. Dus gebruikte ik een halve dag om werkelijk elk hostel in de binnen- en buitenwijken van Sydney aan te schrijven. (De andere helft van de dag deed ik over het eten van een bakje yoghurt en het herschikken van de plantenbakken op het balkon, want dat mag als je nog werkeloos bent)
Nog geen twee uur later kreeg ik telefoon. Of ik de dag erna op gesprek kon komen bij een hostel in Kings Cross. Ik slikte bijna de yoghurtlepel door en probeerde wanhopig op de krant naast me de routebeschrijving op te schrijven die gelijk ratelend door werd gegeven. Uit het station links, langs de 'mackers' (mcdonalds), op de hoek met een Duitse bakkerij, achter een bar in een zijstraat die niet op google maps te bekijken is. Juist. In de bibliotheek, door kolonel Mustard met de steeksleutel, dacht ik even. En van de schrik had ik niet eens gehoord welk van de 100 hostels die ik net gemaild had ik nu precies aan de lijn had. Gelukkig waren de laatste woorden van de manager: 'nou, dan zie ik je morgen in de Funk House'. Klik.


De Funk House Backpackers dus. En Funky is het!
De eerste dagen ben ik aan het oefenen gegaan met het bookings systeem, dat ik -supernerd die ik ben- natuurlijk gelijk via het internet heb gedownload. Al vrij snel kreeg ik het in- en uitchecken onder de knie, kon ik boekingen vinden, maken, verplaatsen of veranderen en kon je me alles vragen over key deposits, sevice charges, shuttle bussen, CVV-nummers van creditcards, wat ik moet doen met de e-mail of de post, vroege uit-checkers, late in-checkers, mensen die niet komen opdagen, schoonmaakroosters, night manager roosters, kortom zo'n beetje alles dat ik straks in mijn eentje achter de balie moet kunnen regelen.
Een ander onderdeel van het werk is het runnen van de tour desk, waarbij je reisinformatie geeft aan gasten. Helemaal mijn favoriete onderdeel al. Gelijk de eerste dag kwam er al een ietwat verdwaasde Franse jongen naar de balie... 'eh, yeah.. what do you know about transport?'. Goh, lekker specifieke vraag, waar wil je heen? wat is je budget en reistijd... Nou hij wilde wel naar melbourne 'en iets met nationale parken'. Ik heb hem maar een brochure meegegeven waar duidelijk de kaart van Australië op stond, zodat hij eerst even kon zien waar hij überhaupt was! Hij deed me een beetje denken aan die mensen die vroeger bij Ursul de Geer op de camping in Zuid-Frankrijk moesten aanwijzen waar ze dachten in de wereld te zijn. En dan zonder blikken of blozen Amerika aanwezen. Heerlijk!
Morgen moet ik een soort toets doen om te kijken of ik alle verschillende soorten boekingen kan verwerken en of ik weet wat ik moet doen als er problemen zijn. Ik ga er natuurlijk vanuit dat ik met vlag en wimpel slaag. Volgende keer zal ik ook wat foto's van het hostel plaatsen!
Maar nu ga ik eerst even lekker 'spelen met mijn cadeautjes', zoals we dat vroeger altijd zeiden. Want deze week kreeg ik maar liefst TWEE pakketjes die nog voor mijn verjaardag waren! Wat een verrassing! We hebben dus weer veel te lezen en te snoepen, heerlijk!


B-Day Presents!
Bedankt Mam&Pap&Reinout (ook voor de centjes natuurlijk!

B-Day Presents!
Bedankt Hella&Thijs, Lenneke&Sjors&Kids en Thijs&Lianne!