19 juli 2011

Winter-Warm

Het is winter in Sydney. Niet dat jullie gelijk medelijden met ons hoeven te krijgen hoor. Winter in Sydney komt over het algemeen niet boven een milde herfst in Nederland uit. Nee, zelfs dat niet eens. Meer een 'iets mindere' zomerdag. Nou, eigenlijk nog best een vrij lekkere dag. Het is hier deze week bijvoorbeeld gemiddeld 18 graden. Het feit dat wij afgelopen weekend zijn gaan schaatsen in Bondi is dan ook volstrekt waanzinnig. Dat de schaatsbaan op het strand lag en dat je vanaf de baan naar de surfers in zee kon kijken maakte het er allemaal niet geloofwaardiger op.

Het 'Bondi Bergstation' bestond uit niet meer dan een kunstmatig koud gehouden plas met water, een verhuur van knaloranje, slecht gemaakte plastic schaatsen en een rijtje eetstalletjes met gerechten die totaal niet bij het weer of de omgeving pasten (ik noem een warme chocolademelk, currywurst en poffertjes), maar toch was het een gezellig komen en gaan van nieuwsgierige en licht opgewonden bezoekers. De Oostenrijkste accordeonist met artiestennaam 'Fritz von Trapp' bracht –ganz froh - de complete Sound of Music soundtrack ter gehore en iedereen die langs de kant van de ijsbaan stond, had een topdag met het kijken naar te pletter slaande schaatsers.

Ook wij konden het niet laten om de Australische bevolking eens flink toe te spreken. Want wat zij 'schaatsen' noemden zag er voor ons natuurlijk alleen maar pijnlijk uit. We zagen rijen volwassenen met de knieën tegen elkaar en wapperende armen richting reling van de baan stuntelen, waar hun kinderen al zeiknat en met angst in de ogen vastgeklampt stonden. Gillende vriendinnen die alleen maar naar beneden keken en al trippelend bijna de complete 45 minuten schaatstijd nodig hadden om één rondje te maken. Of vaders, die ogenschijnlijk moedig hun kinderen voortduwden op de knaloranje plastic zeehond-sleeën, maar zwaar door de mand vielen zodra hun kroost iets te snel vooruit ging en daardoor languit op het ijs eindigden. Papa kan wel janken, zeg maar. Nee die Australiërs hebben duidelijk te weinig bevroren ijs in hun jeugd gezien.

Na een broodje currywurst achterover te hebben gedrukt, besloten we dat het tijd was dat we die Australiërs toch maar eens even lieten zien hoe het werkelijk moest. Want wij zijn ten slotte opgegroeid met bevroren sloten, de gemiste stempel van Piet Kleine en scheutjes Beerenburg door de muesli. Ons Nederlanders kun je geblinddoekt achterstevoren een schaatsbaan opflikkeren en dan nog rijden we keurige rondetijden van 30.6. Voor een binnenbochtje meer of minder draaien we onze hand niet om.

We sloegen met wilde armgebaren de kleinste kinderen aan de kant en baanden ons een weg naar de poort van de ijsbaan. De ondergebonden schaatsen hielden het bijna niet meer. Ze zouden eindelijk deze week eens een fatsoenlijk ritje maken.

Viel dat even tegen.

We weten niet of we gestraft werden door het feit dat we eerst een Duits eetstalletje benaderd hebben terwijl er een Nederlands eetstalletje naast stond, of het alleen aan het ijs lag dat duidelijk niet voor schaatsen geschikt was, of dat het gewoon alweer 5 jaar geleden is sinds we voor het laatst op het ijst stonden, maar wat kwamen wij een partij niet vooruit! Schan-da-lig!

De eerste tien minuten heb ik het complete ijs bij elkaar gescholden en met angst naar de grote plassen water op het ijs gekeken. Ze hadden hier duidelijk nog nooit van een dweilmachine (of zelfs maar een stevige zwabber) gehoord, want het water spatte met elke slag (die haast niet te maken was, omdat je door al dat water totaal geen grip had) tot je oksels omhoog. De eerste lading stumperaars die onderuit gingen, zogen al een groot deel van het overtollige water in hun spijkerbroeken en t-shirts op, maar helaas bleef er nog genoeg over om flink nat te worden.

Natuurlijk duurde het niet lang of ik lag (vlak voor de tent waar iedereen de schaatsers vanaf een veilig afstandje aan het uitlachen en fotograferen was) spartelend op mijn gat. Nick trok me gelukkig vrij snel omhoog, zodat alleen mijn linkerbil doorweekt was, maar het duurde een vrij lange tijd voor ik hem weer los durfde te laten. En nog langer voor ik het schaatsen leuk begon te vinden. Dit is niet wat ik me er van kan herinneren! Pas toen we, na ongeveer een half uur, door hadden hoe je op dit werkelijk onmogelijke ijs vooruit kon komen, kregen we de smaak te pakken en kwamen er zelfs enthousiaste blosjes op onze wangen. Zoals dat bij schaatsen hoort!

Tja, winter in Australië, wat zullen we erover zeggen. Zolang je niet al te gehecht aan zaken als dikke pakken sneeuw, wollen mutsen, lekker guur weer en dan thuiskomen en bij de open haard een beker warme choco drinken bent, is het allemaal best te doen. Maar je moet niet verwachten dat een plak ijs op het strand ook maar een beetje recht doet aan welke Nederlandse schaatsbaan dan ook. Want dan begeef je je pas echt op glad ijs!


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation
Schaatsen op het strand... een beetje vreemd, maar wel lekker!


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation Bondi Bergstation Bondi Bergstation
Wij zijn er klaar voor? (Of toch niet?)


Bondi Bergstation Bondi Bergstation


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation
Aan de weerspiegeling kun je zien hoe nat het ijs was!


Bondi Bergstation


Bondi Bergstation Bondi Bergstation
Gelukkig waren er lekkere hapjes achteraf



Als je het filmpje niet kunt zien, klik dan hier.