08 augustus 2011

Het Verschil

Volgens de laatste berekeningen zijn we al dik 17 weken in Sydney. Zoals we allebei eerder schreven hebben we ons flink moeten aanpassen, want alles gaat hier natuurlijk nét even anders dan we thuis gewend zijn. Gelukkig maar, want anders was het allemaal lang zo'n avontuur niet geweest.

We hebben al verteld over de winter-die-eigenlijk-zomer-is en het leven van de werkende klasse, er zijn al een groot aantal belachelijke diersoorten langs gekomen en wie goed opgelet heeft weet inmiddels wat 'trivia' avonden zijn en wat er allemaal mis aan Australische huizen is. Maar er gebeuren hier natuurlijk nog veel meer dingen waar wij onze wenkbrauwen soms flink hoog bij optrekken en die willen we zeker niet voor onszelf houden.

In de aflevering van vandaag zal ik het eens uitgebreid over het fenomeen 'sport' gaan hebben.

Wat hier toch wel het meeste opvalt is namelijk dat iedereen wel op een of andere manier met sport bezig is. Je ontkomt er haast niet aan. In elke kroeg en zelfs in sommige restaurants hangen enorme televisie schermen, waardoor je geen seconde meer hoeft te missen van welke sport dan ook. De 'sportcafés' zijn daar natuurlijk het ergste in, daar heb je echt het gevoel gehersenspoeld te worden, zoveel gras en ballen komen er per minuut op je af.
Maar ook op de plekken waar je soms even lekker romantisch wilt dineren kijk je vaak tegen harige benen en zwetende oksels aan. Nick zei al dat het juist bedacht was voor die mannen die na hun werk nooit thuis kwamen omdat ze ergens sport aan het kijken waren, nu gingen ze tenminste nog eens met hun vrouwen uit eten... Jaja, en zo konden ze stiekem gewoon door kijken, nou ik vind het zelf dus echt helemaal niets!

Het soort sport dat gekeken wordt verschilt natuurlijk ook enorm met thuis. Bij ons kijkt de doorsnee Nederlander naar voetbal plus misschien nog 1 of 2 'bijsporten' (tennis, formule1, wielrennen, schaatsen, zoiets), maar hier bestaan bijvoorbeeld alleen op het gebied van Rugby al minstens 7 verschillende varianten. Zo heb je de Rugby League, Rugby Union, Rugby Sevens, Touch Football, Tag Rugby, Walla Rugby, Ozzie Rules Football… Hier en daar zijn er wat verschillen tussen het aantal spelers en de vorm van het doel of het veld, maar een altijd aanwezige factor is de gezonde dosis bloed en pijn afkomstig van gespierde mannen. Heerlijk.
Ik weet inmiddels dat we nationaal gezien de 'Wallabies' moet aanmoedigen en qua staat gezien voor de 'Waratahs' behoren te juichen, maar daar houdt mijn kennis toch wel op. Waarschijnlijk kan Nick in een volgend bericht daar meer over vertellen. Hoe dan ook, naast dat de mensen allemaal (durf ik gerust te zeggen) regelmatig naar sport kijken, zijn ze ook allemaal (durf ik er met vrijwel 100% zekerheid aan toe te voegen) lid van een sportclub.

Onze huisgenoten besteden bijna al hun vrije tijd aan het trainen voor hun soccer club, het klagen over het trainen voor de soccer club, het afspreken met mensen van de soccer club, het bakken van koekjes voor de mensen van de soccer club, het spelen van gemiddeld twee wedstrijden in het weekend (voor de soccer club), het naborrelen met de soccer club en daarna het wassen van de shirtjes van de soccer club. De overige tijd zeggen ze overal te moe voor te zijn, of vroeg naar bed te moeten, omdat ze de volgende dag een 'big game' hebben. Bij de soccer club, natuurlijk.
Waar je ook komt in de stad, overal zie je mensen trouwens ook in sportkleding lopen. Want het omkleden doe je thuis, niet in de kleedkamer van je sportclub en het is hier absoluut niet raar om in je tenue in de trein te stappen. Lekker praktische types hier!

Daarnaast wordt je overal omver gelopen door joggers, of aangereden door belachelijk aangeklede fietsers. Want dat is natuurlijk het tweede grote punt van verschil tussen Nederland en Australië: het fietsen.  

Laat ik voorop stellen dat fietsen in Australië echt niet te vergelijken is met thuis. Duidelijk was voor ons al gelijk dat de stad op een aantal flinke heuvels ligt, waar je met een enkele versnelling op je omafiets echt niet overheen komt. En natuurlijk, er zijn hier niet overal keurig gescheiden fietspaden waar je na een dronken avondje stappen met ogen dicht en achterste voren zittend nog veilig over thuiskomt. Echt niet.
Maar om je nou als een halve Robocop op je futuristische mountainbike (ze hebben hier niet eens andere modellen te koop) te hijsen is toch echt wat overdreven. Moet je je voorstellen dat je even boodschappen bij de Appie gaat doen en dan eerst je helm, reflecterend hesje, knipperende verlichting, kniebeschermers en weet ik wat allemaal aan moet trekken. Dan was je al terug geweest. En daarbij, mensen zouden je aankijken alsof je niet helemaal lekker bent en zeggen dat je op een hyperactieve kerstboom lijkt.  
Hier is dat allemaal echter heel normaal. Fietsen is niet zomaar een vervoersmiddel, het is een sport. Mensen die in de stad 'durven' te fietsen worden door vrienden als helden gezien. 

We krijgen zelfs boekjes (zie foto's)  in de brievenbus over veilige fiets routes en waar we tijdens die route  dan allemaal op moeten letten.  De plattegronden geven aan als de weg smaller wordt, of er mensen en honden lopen en dat je bij het oversteken van een kruispunt op de auto's moet letten. Gouden informatie mensen. 
Wij gaan daar natuurlijk zo hard als we kunnen tegenin – we zijn ten slotte Hollanders, of niet dan? Voor ons geen helm, hesjes, beschermers of knipperende lichten en gewoon met vier boodschappentassen en een doos bier achterop fietsen. En dat gaat prima. Af en toe worden we wat raar aangekeken, roept iemand toe of we geen helm nodig hebben, blijven auto's achter ons hangen omdat ze niet langs ons durven of wordt er (meestal met opzet!!!) door een dikke auto op ons ingestuurd (de meeste automobilisten hebben het hier niet zo op fietsers hoorden we later), maar verder gaat dat prima.

En daarbij kwamen we van de week een jongen tegen op een opoefiets. Zonder helm en andere bescherming. We hebben volgers! We verwachten dat het niet lang meer zal duren voor we ook de rest van de rare gewoontes van die Australiërs eruit geramd krijgen. Tot het zo ver is, doen we net alsof we ons aan het aanpassen zijn. Weten zij veel. 

Riding Bikes in Sydney

DSC05988
Klik voor een vergroting!