24 september 2011

Queensland Vakantiefilm

Het is alweer een tijdje geleden dat we 'op vakantie' gingen naar Queensland en daar met ons 'Spaceship' een roadtrip maakten, maar we genieten er nog steeds van na. Zeker nu we allebei hard aan het werk zijn en de eerstvolgende vakantie nog wel even op zich laat wachten. Maar nu is het wel eindelijk mogelijk dat jullie ook de bewegende beelden bij dit avontuur te zien krijgen. Jaja, een heuse vakantiefilm!


Nick schreef er toen (4 juni!) een geweldig verhaal over, dus mocht je deze stralende zaterdag (ik weet niet of het bij jullie zonne- of regenstralen zijn?) niets te doen hebben, kan ik je zeker aanraden het allemaal nog eens rustig terug te lezen.


Neem er een grote bak popcorn bij zou ik zeggen, leun heerlijk achterover en vergeet ons natuurlijk niet te vertellen wat je ervan vond. Dat vinden we altijd erg leuk om te lezen.


Fijn weekend!



Queensland Trip Juni 2011

19 september 2011

DefQon.1

Vroeger had ik een buurmeisje met een hele stapel Thunderdome cd's. Van die platenhoesjes met daarop een doodshoofd voor een zee met vlammen, een aan flarden getrokken mummie of een hele grote, zwarte pitbull met ontblote tanden, kwijldraden uit de bek en een halsband met stekels. De muziek vertoonde wat overeenkomsten: het klonk allemaal alsof er met een staafmixer midden op een bouwplaats een berg glasscherven tot pulp gemalen werd. En de nummers gingen uren door. Het luisteren naar de cd's duurde dus altijd pijnlijk lang en als ik dan eindelijk vrijgelaten werd uit het benauwde slaapkamertje en zo ver mogelijk van de krakende stereo installatie vandaan was, vond ik het meestal niet eens meer erg om naar de muziek van mijn ouders te luisteren. En dat zegt wat als je vijftien bent.


Je kunt je dus voorstellen dat op het moment dat Nick mij met stralende ogen vroeg of ik zin had mee te gaan naar DefQon.1 ik niet meteen een totaal enthousiaste indruk maakte. Ik verwachtte werkelijk het ergste van het ergste.
DefQon.1... de naam van dit dancefeest dat al voor de tweede keer gehouden wordt op het Sydney Regatta Centre net buiten de stad deed me een beetje denken aan de oorlog en na even zoeken bleek ik gelijk te hebben. "DEFCON" is een term uit het Amerikaanse leger (DEFense CONdition) en geeft hun paraatheid aan. DEFCON 1 is de hoogste staat van paraatheid. De organisatie (die Nederlands is!) heet Q-Dance, dus vandaar dat er in de feest-versie een Q staat in plaats van een C. Nee, dat klonk echt als een plek waar ik me helemaal thuis zou gaan voelen. Zelfs het feit dat de Nederlanders ook dit jaar op vertoon van een paspoort en een Oranje kledingstuk gratis naar binnen mochten (normale prijs rond de $140), maakte me niet gelijk heel overtuigd dat dit het beste plan van het jaar was.


Maar toen stonden we al in de kledingwinkel oranje shirtjes te passen, had ik al vrij op mijn werk gevraagd en zaten we afgelopen zaterdag ineens in de trein naar Penrith. En dus kon ik er weinig meer aan doen.


In de trein kwamen we natuurlijk meteen twee Nederlanders tegen (Claudia en Dennis) en was het super gezellig. De rest van de trein had alleen wel een hekel aan ons omdat zij wél moesten betalen :) Nee, dat viel best mee, de sfeer was erg ontspannen en ik keek vooral mijn ogen uit bij alle wonderlijke creaties die mensen aan hadden getrokken. Knalroze, harige beenwarmers, mannen met kralenarmbandjes om van pols tot oksel, mensen in een berenbak, verkleed als superheld, meisjes met troetelberentassen en paarse haren, je kon het zo gek niet bedenken of het liep er wel rond. Maar dat zullen andere mensen ook wel van ons -in onze knaloranje outfit- gezegd hebben. 


DefQon.1


DefQon.1


DefQon.1

Na het eerste rondje lopen begon ik al een beetje te wennen. De podia waren werkelijk prachtig gemaakt (allemaal met een andere kleur, die voor een bepaalde muziekstijl stonden), het weer was super goed en zelfs het halen van drankjes was leuk (ze hebben dit echt 100x beter geregeld dan in Nederland, daar is het duwen en voordringen tot je eindelijk vooraan staat, hier hebben ze heel slim een soort paadje met een in- en uitgang gemaakt met dranghekken, waardoor gewoon iedereen 1 voor 1 aan de beurt is, gaat heel snel dus).


En de muziek? 
Om heel eerlijk te zijn vond ik die nog leuk ook! (*shock!*)


DefQon.1  DefQon.1


DefQon.1  DefQon.1

Al snel hadden we een enorme groep met Nederlanders gevonden en vroegen we ons de hele tijd af of we nou op het strand van Almere stonden (waar de Nederlandse editie van DefQon gehouden wordt), of toch in Australië? Doordat we de hele dag Nederlands spraken, had ik echt het idee dat we elk moment bekenden tegen konden komen.
Nou was dat ook wel een beetje zo, want ik kwam Kars, een jongen die bij mij in het hostel zat tegen en ook nog Bart, een jongen die ik drie jaar geleden in Kyoto, Japan ontmoette! Soms is de wereld toch best klein. 


DefQon.1


DefQon.1


DefQon.1
Claudia en Dennis

Toen de avond viel, hadden we weer het gevoel dat we in Disneyland waren. Overal verschenen er mensen met lichtgevende hoepels, vleugels, armbanden en stokken en ontstond er even een klein optochtje over het terrein. DefQon's Elecktrical Parade!
Ook kregen de podia ineens een heel ander uiterlijk met lampjes, vuurspuwers en grote laserstralen. Afgetopt met een vuurwerkspektakel op het eind. Bijzonder!


DefQon.1


DefQon.1


DefQon.1


Het was al met al een hele belevenis dus en ondanks mijn grote scepsis (angst?) vooraf heb ik echt een super leuke dag gehad. Er ontglipte mij op een gegeven moment de woorden 'volgend jaar weer?'. Maar natuurlijk alleen als het dan ook weer gratis is. Want ik blijf natuurlijk wel gewoon een Hollander. 




DefQon.1
Gabber Piet en zijn hakkende buurvrouw. 







De Officiële Trailer



De On-Officiële (maar veel leukere) en zelfgemaakte Trailer van ons
(met op sommige momenten prachtig oversturende speakers, maar daar moet je maar een beetje doorheen luisteren)

13 september 2011

Ontspannen Byron Bay

Het voordeel van een baan in de reiswereld is dat je zo nu en dan een graantje mee kunt pikken van alle kortingen, gratis reisjes en activiteiten die hier en daar je weg passeren. En dat zijn er nog al wat! Inmiddels ben ik al een aantal keer getraind in het werken met websitetravel.com, een organisatie die bemiddeld tussen mensen die reis producten en diensten aanbieden en de mensen die ze aan de klant willen verkopen. We kunnen in het hostel inloggen op een speciale internetpagina waarmee we toegang krijgen tot zo ongeveer alle trips die er in Australië maar te doen zijn. 


De mensen die in Sydney verblijven boeken bij ons alleen niet al hun tours. De meeste mensen beginnen hier, doen wat dagtrips rondom de stad (zoals een bezoek aan de Blue Mountains) en trekken daarna langs de oostkust omhoog. De eerste plaats die de meeste backpackers bezoeken (of waar ze vanaf komen als ze in het noorden begonnen zijn), is het leuke plaatsje Byron Bay. En laat mijn baas het nou net een goed idee vinden ons hostel daar wat meer te gaan promoten!! 
Mijn collega Sam heeft zelf nog maar weinig (lees niets) gezien van het land waar hij toch al een tijdje woont en wat hij gezien heeft viel niet echt in de categorie van de budgetreiziger (hij werkte voor Qantas en kreeg dus alles 1st class). Niet slecht voor hem dus, maar wel nu hij mensen moet adviseren hoe ze voor 5 dollar aan eten kunnen komen en ze hem vragen hoe ze het best 14 uur opgevouwen in een bus kunnen doorbrengen. 
Omdat ik al flink wat voor de website van het hostel en de sociale media als Facebook en Twitter gedaan had, kreeg ook ik een compleet verzorgd reisje naar het meest relaxte hippieplaatsje aan de oostkust aangeboden. Al was ik er al eens geweest (in 2006), er waren nog genoeg activiteiten die ik er nog nooit gedaan had.
We zouden in Byron Bay ontvangen worden door de Aquarius Backpackers, die jaarlijks een soort evenement organiseren waarbij ze de wat kleinere touroperators uit het hele land uitnodigen om bij hen te verblijven. We kregen een lijst met activiteiten waar we dan uit konden kiezen en die we gratis mochten doen. Jeeh!


Bij aankomst in het dorp bleek er in al die jaren maar weinig veranderd. Nog steeds worden grote, commerciële ketens als McDonalds e.d. geweerd en vind je er kleine restaurantjes en winkeltjes met veel handgemaakte spullen. Nog steeds was het strand er fantastisch mooi en het weer om door een ringetje te halen. De drie dagen dat ik er was heb ik niet één keer het gevoel gehad dat ik aan het werken was! Natuurlijk moest ik de hele reis uitgebreid documenteren, maar het maken van foto's en schrijven van reisverhalen is toch mijn hobby, dus ook daar absoluut NO WORRIES!




DSC06297


DSC06289


DSC06285



Terwijl Sam (die vlak voor mijn aankomst op dinsdag avond een parachute sprong gemaakt bleek te hebben!)  op woensdag een aantal mensen uit de reiswereld moest ontmoeten met visitekaartjes en veel geslijm en klopjes op de rug (je weet maar nooit waar het later nog goed voor is), ging ik heerlijk op een dagtrip naar het plaatsje Nimbin. Dit is de enige plek in -ik geloof- heel Australië waar het min of meer gedoogd is om Cannabis te verkrijgen. We werden in een bus met flink harde feestmuziek geladen, stopten onderweg een aantal keer bij een locale pub om drankjes in te slaan en de locale Macadamia noten te proeven en werden daarna ruim twee uur in het ietwat vreemde dorpje gedropt. 


In principe stelt het dorp niet veel meer voor dat een straat met aan twee kanten winkels met gebatikte kledingstukken en souvenirs in regenboog kleuren. Maar er was ook een informatie centrum over Cannabis gebruik en een over de geschiedenis van Nimbin zelf. De laatste is af te raden als je onder invloed bent, want het stond er zo vol met spullen en bizarre boodschappen, dat je er volgens mij helemaal angstig van zou worden. 
In een van de winkeltjes sprak ik met een vrouwtje dat zich hard maakte voor de locale natuur en fel streed tegen de ontbossing waar dit gebied kennelijk erg onder te lijden heeft. Haar filantropische houding stopte daar wel meteen, want zoals ze zelf zei: "I still shop at Woollies (Woolworths), because I don't have time to grow my own food." Juist. Ik dacht gelijk: Agnes, hippie, maar nu even niet.


DSC06249



DSC06233

DSC_1597

DSC06242

DSC06251 DSC_1622
Nadat iedereen de bus weer gevonden had (wat inmiddels voor een aantal giechelende jongens iets moeilijker geworden was), reden we door een uitgestrekt groen heuvellandschap naar een nationaal park waar we een korte wandeling maakten en heerlijk aan de BBQ gingen.  Op de terugweg maakten we ook nog even een stop bij een waterval waar we konden zwemmen, maar omdat de zon al onder aan het gaan was, was het daar inmiddels een beetje te koud voor geworden en sloegen we die even over.


DSC_1655 DSC_1671


DSC_1698

DSC_1713

DSC_1719


Bij terugkomst was ik heerlijk ontspannen (nee, gewoon uit mezelf, ik had geen hulp van gedroogd gras nodig beste lezers) en was Sam op de rand van waanzinnigheid aangekomen. Hij had de hele dag een training gehad voor travel-mensen uit het hele land (weer georganiseerd door een andere groep reis-mensen van de 'Nomads'-keten). Hij kreeg daarbij  uitleg over de producten die er op dit moment allemaal zijn. Na ongeveer 18 presentaties over zeilboten, bussen door Nieuw-Zeeland en activiteiten als zwemmen in de woestijn en krokodillenvangen voor beginners aangehoord te hebben kon hij zijn eigen naam niet eens meer spellen. Gelukkig kregen we van die groep die avond een gratis maaltijd met wijn en mochten we ook nog met fikse korting wat drinken in de plaatselijke kroeg (genaamd 'The Cheeky Monkeys'). Achteraf niets te klagen dus!


Donderdag vlogen we om 5 uur weer terug naar Sydney, dus voor die ochtend hadden we ons nog ingeschreven voor het walvisspotten. Toen we helemaal enthousiast voor de deur van die maatschappij stonden kregen we alleen het bericht dat vanwege harde wind het hele feest niet zou doorgaan die dag. Wij balen als een stekker natuurlijk, want dit is wel een van de beste plekken om dolfijnen en walvissen in het wild te zien. 
Maar we maakten de dag goed door een prachtige wandeling naar de vuurtoren te maken en via het strand terug naar het dorp te lopen. 


DSC_1758

DSC_1815

DSC_1794 DSC_1771



Pas thuis kwam ik erachter dat het nadeel van een flinke bries op het strand -en het ontbreken van een ozonlaag hier in Australië-  is dat je denkt dat de zon wel meevalt,  maar je bij het uittrekken van je legging ineens denkt dat je nog een paar rode sokken aan hebt. Zo verbrand was ik. Au!


Complete Fotoset!


05 september 2011

Het dagelijks leven in Sydney

Het is te merken dat zodra je ergens aan het werk gaat, de spannende verhalen ineens een stuk minder worden. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat we helemaal niets meer meemaken hoor!


Ik (Nienke) heb het erg naar mijn zin in het hostel waar ik werk, Nick is ook al een aantal keer langs geweest (vooral erg leuk als ik avonddienst heb en hij met dampende pizza's binnenkomt!) en ik mag morgen zelfs voor 3 dagen geheel gratis naar Byron Bay(een plaatsje aan de oostkust). Als bedankje van mijn baas voor het werk aan o.a. de website van het hostel. In Byron Bay zal ik samen met mijn collega Sam (een ontzettende relnicht trouwens, die alle klanten afschrikt met schuine grappen, maar dat even geheel terzijde) een aantal activiteiten uittesten (zodat we die beter kunnen verkopen aan onze gasten) en een aantal andere 'travel reps' (representatives) uit Australië ontmoeten. Ik heb al gehoord dat we gaan kajakken (waarbij de dolfijnen om je boot zwemmen), surfen en snorkelen. Ook zijn we al voor een aantal after-party's uitgenodigd, allemaal heel vervelend natuurlijk. In het volgende verslag meer hierover!


Het was eerst de bedoeling dat Nick stiekem in de koffer meegesmokkeld zou worden, maar helaas voor mij (leuk voor hem) heeft hij inmiddels een tweede baan gevonden bij een architectenbureau in de stad. Het werk bevalt hem daar erg goed en ze zijn al superblij met hem omdat hij de opdrachten allemaal gelijk snapt en begint met aanpakken in plaats van wazig voor zich uit te staren (iets wat kennelijk al zijn voorgangers deden).   Hij heeft al een afgesleten schouder van de klopjes, zeg maar. In een volgend bericht zal hij er vast nog veel meer over vertellen! Vraag hem dan ook gelijk even naar de levensgevaarlijke sporten die hij op dit moment aan het beoefenen is, want hij zit onder de rode schrammen en schuurplekken en zijn sokken zitten onder het bloed van zijn kapotte tenen... Geen idee wat die jongen allemaal uitvreet op het sportveld?! Zal wel iets Australisch zijn.


De volgende foto's hadden we geloof ik nog niet eerder met jullie gedeeld, maar we wilden toch even laten zien dat we nog goed eten en drinken, we leuke concerten bezoeken en vogel Neill nog steeds goed in de spotlights staat hier in huis.


Aan het eind ook een filmpje (als goedmaker voor de magere berichtgeving de laatste tijd) met nog niet eerder vertoond materiaal. Sensationeel!!!


DSC05993
Inmiddels ons favoriete tentje in Newtown, genaamd 'The Corridor' (het is er super smal, vandaar) Ze hebben er heerlijk eten, goedkoop bier én de lekkerste peren cider van de stad. 


DSC05991 110813_KXH_029


DSC06075
Owl City (nog een cadeautje van mijn verjaardag) was erg leuk, ook al 
was ik die dag wel doodziek helaas...


DSC06153
Neill, ook leuk in rood.


Hier alvast wat sneak-peaks van Nick's sportieve uitbarstingen, samen met Adrian en zijn broer Trent. Het veld ligt op de bovenverdieping van een sportcomplex, waardoor je uitkijkt over de hele stad. Stoer!


DSC06159


DSC06170 DSC06164
Adrian, Nick en Trent.... 



Compilatie Filmpje Sydney 2011 from Nienke Krook on Vimeo.