19 september 2011

DefQon.1

Vroeger had ik een buurmeisje met een hele stapel Thunderdome cd's. Van die platenhoesjes met daarop een doodshoofd voor een zee met vlammen, een aan flarden getrokken mummie of een hele grote, zwarte pitbull met ontblote tanden, kwijldraden uit de bek en een halsband met stekels. De muziek vertoonde wat overeenkomsten: het klonk allemaal alsof er met een staafmixer midden op een bouwplaats een berg glasscherven tot pulp gemalen werd. En de nummers gingen uren door. Het luisteren naar de cd's duurde dus altijd pijnlijk lang en als ik dan eindelijk vrijgelaten werd uit het benauwde slaapkamertje en zo ver mogelijk van de krakende stereo installatie vandaan was, vond ik het meestal niet eens meer erg om naar de muziek van mijn ouders te luisteren. En dat zegt wat als je vijftien bent.


Je kunt je dus voorstellen dat op het moment dat Nick mij met stralende ogen vroeg of ik zin had mee te gaan naar DefQon.1 ik niet meteen een totaal enthousiaste indruk maakte. Ik verwachtte werkelijk het ergste van het ergste.
DefQon.1... de naam van dit dancefeest dat al voor de tweede keer gehouden wordt op het Sydney Regatta Centre net buiten de stad deed me een beetje denken aan de oorlog en na even zoeken bleek ik gelijk te hebben. "DEFCON" is een term uit het Amerikaanse leger (DEFense CONdition) en geeft hun paraatheid aan. DEFCON 1 is de hoogste staat van paraatheid. De organisatie (die Nederlands is!) heet Q-Dance, dus vandaar dat er in de feest-versie een Q staat in plaats van een C. Nee, dat klonk echt als een plek waar ik me helemaal thuis zou gaan voelen. Zelfs het feit dat de Nederlanders ook dit jaar op vertoon van een paspoort en een Oranje kledingstuk gratis naar binnen mochten (normale prijs rond de $140), maakte me niet gelijk heel overtuigd dat dit het beste plan van het jaar was.


Maar toen stonden we al in de kledingwinkel oranje shirtjes te passen, had ik al vrij op mijn werk gevraagd en zaten we afgelopen zaterdag ineens in de trein naar Penrith. En dus kon ik er weinig meer aan doen.


In de trein kwamen we natuurlijk meteen twee Nederlanders tegen (Claudia en Dennis) en was het super gezellig. De rest van de trein had alleen wel een hekel aan ons omdat zij wél moesten betalen :) Nee, dat viel best mee, de sfeer was erg ontspannen en ik keek vooral mijn ogen uit bij alle wonderlijke creaties die mensen aan hadden getrokken. Knalroze, harige beenwarmers, mannen met kralenarmbandjes om van pols tot oksel, mensen in een berenbak, verkleed als superheld, meisjes met troetelberentassen en paarse haren, je kon het zo gek niet bedenken of het liep er wel rond. Maar dat zullen andere mensen ook wel van ons -in onze knaloranje outfit- gezegd hebben. 


DefQon.1


DefQon.1


DefQon.1

Na het eerste rondje lopen begon ik al een beetje te wennen. De podia waren werkelijk prachtig gemaakt (allemaal met een andere kleur, die voor een bepaalde muziekstijl stonden), het weer was super goed en zelfs het halen van drankjes was leuk (ze hebben dit echt 100x beter geregeld dan in Nederland, daar is het duwen en voordringen tot je eindelijk vooraan staat, hier hebben ze heel slim een soort paadje met een in- en uitgang gemaakt met dranghekken, waardoor gewoon iedereen 1 voor 1 aan de beurt is, gaat heel snel dus).


En de muziek? 
Om heel eerlijk te zijn vond ik die nog leuk ook! (*shock!*)


DefQon.1  DefQon.1


DefQon.1  DefQon.1

Al snel hadden we een enorme groep met Nederlanders gevonden en vroegen we ons de hele tijd af of we nou op het strand van Almere stonden (waar de Nederlandse editie van DefQon gehouden wordt), of toch in Australië? Doordat we de hele dag Nederlands spraken, had ik echt het idee dat we elk moment bekenden tegen konden komen.
Nou was dat ook wel een beetje zo, want ik kwam Kars, een jongen die bij mij in het hostel zat tegen en ook nog Bart, een jongen die ik drie jaar geleden in Kyoto, Japan ontmoette! Soms is de wereld toch best klein. 


DefQon.1


DefQon.1


DefQon.1
Claudia en Dennis

Toen de avond viel, hadden we weer het gevoel dat we in Disneyland waren. Overal verschenen er mensen met lichtgevende hoepels, vleugels, armbanden en stokken en ontstond er even een klein optochtje over het terrein. DefQon's Elecktrical Parade!
Ook kregen de podia ineens een heel ander uiterlijk met lampjes, vuurspuwers en grote laserstralen. Afgetopt met een vuurwerkspektakel op het eind. Bijzonder!


DefQon.1


DefQon.1


DefQon.1


Het was al met al een hele belevenis dus en ondanks mijn grote scepsis (angst?) vooraf heb ik echt een super leuke dag gehad. Er ontglipte mij op een gegeven moment de woorden 'volgend jaar weer?'. Maar natuurlijk alleen als het dan ook weer gratis is. Want ik blijf natuurlijk wel gewoon een Hollander. 




DefQon.1
Gabber Piet en zijn hakkende buurvrouw. 







De Officiële Trailer



De On-Officiële (maar veel leukere) en zelfgemaakte Trailer van ons
(met op sommige momenten prachtig oversturende speakers, maar daar moet je maar een beetje doorheen luisteren)