13 september 2011

Ontspannen Byron Bay

Het voordeel van een baan in de reiswereld is dat je zo nu en dan een graantje mee kunt pikken van alle kortingen, gratis reisjes en activiteiten die hier en daar je weg passeren. En dat zijn er nog al wat! Inmiddels ben ik al een aantal keer getraind in het werken met websitetravel.com, een organisatie die bemiddeld tussen mensen die reis producten en diensten aanbieden en de mensen die ze aan de klant willen verkopen. We kunnen in het hostel inloggen op een speciale internetpagina waarmee we toegang krijgen tot zo ongeveer alle trips die er in Australië maar te doen zijn. 


De mensen die in Sydney verblijven boeken bij ons alleen niet al hun tours. De meeste mensen beginnen hier, doen wat dagtrips rondom de stad (zoals een bezoek aan de Blue Mountains) en trekken daarna langs de oostkust omhoog. De eerste plaats die de meeste backpackers bezoeken (of waar ze vanaf komen als ze in het noorden begonnen zijn), is het leuke plaatsje Byron Bay. En laat mijn baas het nou net een goed idee vinden ons hostel daar wat meer te gaan promoten!! 
Mijn collega Sam heeft zelf nog maar weinig (lees niets) gezien van het land waar hij toch al een tijdje woont en wat hij gezien heeft viel niet echt in de categorie van de budgetreiziger (hij werkte voor Qantas en kreeg dus alles 1st class). Niet slecht voor hem dus, maar wel nu hij mensen moet adviseren hoe ze voor 5 dollar aan eten kunnen komen en ze hem vragen hoe ze het best 14 uur opgevouwen in een bus kunnen doorbrengen. 
Omdat ik al flink wat voor de website van het hostel en de sociale media als Facebook en Twitter gedaan had, kreeg ook ik een compleet verzorgd reisje naar het meest relaxte hippieplaatsje aan de oostkust aangeboden. Al was ik er al eens geweest (in 2006), er waren nog genoeg activiteiten die ik er nog nooit gedaan had.
We zouden in Byron Bay ontvangen worden door de Aquarius Backpackers, die jaarlijks een soort evenement organiseren waarbij ze de wat kleinere touroperators uit het hele land uitnodigen om bij hen te verblijven. We kregen een lijst met activiteiten waar we dan uit konden kiezen en die we gratis mochten doen. Jeeh!


Bij aankomst in het dorp bleek er in al die jaren maar weinig veranderd. Nog steeds worden grote, commerciële ketens als McDonalds e.d. geweerd en vind je er kleine restaurantjes en winkeltjes met veel handgemaakte spullen. Nog steeds was het strand er fantastisch mooi en het weer om door een ringetje te halen. De drie dagen dat ik er was heb ik niet één keer het gevoel gehad dat ik aan het werken was! Natuurlijk moest ik de hele reis uitgebreid documenteren, maar het maken van foto's en schrijven van reisverhalen is toch mijn hobby, dus ook daar absoluut NO WORRIES!




DSC06297


DSC06289


DSC06285



Terwijl Sam (die vlak voor mijn aankomst op dinsdag avond een parachute sprong gemaakt bleek te hebben!)  op woensdag een aantal mensen uit de reiswereld moest ontmoeten met visitekaartjes en veel geslijm en klopjes op de rug (je weet maar nooit waar het later nog goed voor is), ging ik heerlijk op een dagtrip naar het plaatsje Nimbin. Dit is de enige plek in -ik geloof- heel Australië waar het min of meer gedoogd is om Cannabis te verkrijgen. We werden in een bus met flink harde feestmuziek geladen, stopten onderweg een aantal keer bij een locale pub om drankjes in te slaan en de locale Macadamia noten te proeven en werden daarna ruim twee uur in het ietwat vreemde dorpje gedropt. 


In principe stelt het dorp niet veel meer voor dat een straat met aan twee kanten winkels met gebatikte kledingstukken en souvenirs in regenboog kleuren. Maar er was ook een informatie centrum over Cannabis gebruik en een over de geschiedenis van Nimbin zelf. De laatste is af te raden als je onder invloed bent, want het stond er zo vol met spullen en bizarre boodschappen, dat je er volgens mij helemaal angstig van zou worden. 
In een van de winkeltjes sprak ik met een vrouwtje dat zich hard maakte voor de locale natuur en fel streed tegen de ontbossing waar dit gebied kennelijk erg onder te lijden heeft. Haar filantropische houding stopte daar wel meteen, want zoals ze zelf zei: "I still shop at Woollies (Woolworths), because I don't have time to grow my own food." Juist. Ik dacht gelijk: Agnes, hippie, maar nu even niet.


DSC06249



DSC06233

DSC_1597

DSC06242

DSC06251 DSC_1622
Nadat iedereen de bus weer gevonden had (wat inmiddels voor een aantal giechelende jongens iets moeilijker geworden was), reden we door een uitgestrekt groen heuvellandschap naar een nationaal park waar we een korte wandeling maakten en heerlijk aan de BBQ gingen.  Op de terugweg maakten we ook nog even een stop bij een waterval waar we konden zwemmen, maar omdat de zon al onder aan het gaan was, was het daar inmiddels een beetje te koud voor geworden en sloegen we die even over.


DSC_1655 DSC_1671


DSC_1698

DSC_1713

DSC_1719


Bij terugkomst was ik heerlijk ontspannen (nee, gewoon uit mezelf, ik had geen hulp van gedroogd gras nodig beste lezers) en was Sam op de rand van waanzinnigheid aangekomen. Hij had de hele dag een training gehad voor travel-mensen uit het hele land (weer georganiseerd door een andere groep reis-mensen van de 'Nomads'-keten). Hij kreeg daarbij  uitleg over de producten die er op dit moment allemaal zijn. Na ongeveer 18 presentaties over zeilboten, bussen door Nieuw-Zeeland en activiteiten als zwemmen in de woestijn en krokodillenvangen voor beginners aangehoord te hebben kon hij zijn eigen naam niet eens meer spellen. Gelukkig kregen we van die groep die avond een gratis maaltijd met wijn en mochten we ook nog met fikse korting wat drinken in de plaatselijke kroeg (genaamd 'The Cheeky Monkeys'). Achteraf niets te klagen dus!


Donderdag vlogen we om 5 uur weer terug naar Sydney, dus voor die ochtend hadden we ons nog ingeschreven voor het walvisspotten. Toen we helemaal enthousiast voor de deur van die maatschappij stonden kregen we alleen het bericht dat vanwege harde wind het hele feest niet zou doorgaan die dag. Wij balen als een stekker natuurlijk, want dit is wel een van de beste plekken om dolfijnen en walvissen in het wild te zien. 
Maar we maakten de dag goed door een prachtige wandeling naar de vuurtoren te maken en via het strand terug naar het dorp te lopen. 


DSC_1758

DSC_1815

DSC_1794 DSC_1771



Pas thuis kwam ik erachter dat het nadeel van een flinke bries op het strand -en het ontbreken van een ozonlaag hier in Australië-  is dat je denkt dat de zon wel meevalt,  maar je bij het uittrekken van je legging ineens denkt dat je nog een paar rode sokken aan hebt. Zo verbrand was ik. Au!


Complete Fotoset!