01 oktober 2011

From good times to better times

Yes! In de pocket! Ik heb een nieuw contract gekregen. Enthousiast? Ik? Nehh, helemaal niet. Ben slechts de hele maand september aan het stuiteren geweest als een groene kikker op roze kleurstof door deze fantastische kans. Wetende dat we al vijf en een halve maand in Australië zijn, is het eindelijk gelukt om een échte baan te regelen. Dat betekent geen freelance gezeik meer waarbij je maar moet afwachten of je baas geld heeft om je te betalen. Of dat je baas besluit dat je plotseling weekenden van vier dagen krijgt omdat er geen bureau meer vrij is. Vanaf nu geen gepriegel met kleine projectjes in een kantoor dat te veel weg heeft van een half verbouwd fietsenhok. Oh, wacht, het wás ook ooit een fietsenhok. Maar dan wel een met een Nespresso apparaat, dat dan weer wel.
Nee, vanaf nu gaat het om de serieuze schnitzels: strakke schoentjes en snelle blousjes, lekker in de corporate world van het Central Business District meedraaien. Arrogant met je kop in de wind, oversteken voordat het stoplicht groen wordt, want je hebt altijd haast, met je te duur betaalde beker met barista-made-coffee: “I’ll have a large double shot single-origin soy-latte and a decaf skim-cap with two sugars to take away please!”. Het blijft fascinerend dat koffie fenomeen, mensen weten hier precies wat ze willen. Ik voel me ook opeens helemaal ‘part of the in-crowd’ zoals dat zo mooi heet. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat we op zaterdag ochtend besluiten om buiten de deur te ontbijten omdat we wéér eens geen tijd hebben gehad voor boodschappen. Lekker tussen de ‘young hipsters with their fashionable dogs’ in de rij bij de beroemde Bourke Street Bakery omdat je gezien wil worden met je croissantje op een ongemakkelijke terrasstoel. Oh wacht, we hébben vanochtend buiten de deur gegeten omdat we geen tijd hadden voor boodschappen. Aiii...
We mogen niet klagen, echt niet, dat mag niet, daarvoor hebben we het veel te goed naar onze zin. Het is dit weekend ook nog een lang weekend voor de Ozzies: Footy Finals, Rugby World Cup en een nationale feestdag maandag (Labour Day). Daarom hebben Nienke en ik besloten om ons eens goed te laten verzorgen door onze surrogaat-familie in Newcastle. Morgenvroeg pakken we de trein naar Adrian’s moeder om ons daar schandalig vol te stouwen met bier, wijn en alles van de barbecue: “Bassie, nieuwe!”
Terwijl ik dit typ lijkt onze vogel Neill overigens het wereldrecord ‘planking’ te proberen te verbeteren. Gelukkig is onze vrolijke vedervriend nog niet bij de nieuwste rage aangekomen: het Scarlett-Johanssonnen (voor wie niet bekend is met dit fenomeen, zoek het maar op, alleen niet terwijl je baas in de buurt is). Hij is blij dat het zomer begint te worden en is ongeveer net zo h**rig als een stel konijnen op een overdosis viagra. Klaarblijkelijk doen cockatiels dus als een van de weinige soorten in het dierenrijk aan zelfbevrediging. En laten wij nou net een mannetje hebben... Jammer.
Ok, hier laat ik het bij. Ik vind het wel een mooi plaatje zo, alles bij elkaar.