05 februari 2012

Het wonderbaarlijke voorval met de auto in de nacht

Een beetje pech, daar deden we tijdens onze korte trip naar Melbourne tussen Kerst en Oud en Nieuw niet aan. Nee, als we het doen, dan goed.


En dus boekten we een vlucht naar het minder grote vliegveld van Melbourne (lees: stuk droog gras in de middle of nowhere), waar geen huurauto's voor 6 personen te vinden waren, zodat Nick zijn vlucht moest verzetten om de auto vanaf het andere vliegveld op te halen (natuurlijk is er tussen deze twee luchthavens geen openbaar vervoer verbinding?!).


Niet dat dat uitmaakte, want eenmaal op het andere vliegveld aangekomen kreeg Nick te horen dat zijn boeking niet in december... maar in november was ingepland. En dat er in de wijde omtrek geen andere auto meer te boeken viel. Niet eens voor 2 personen. Eh.


Ondertussen zat de rest van de familie nietvermoedend in het vliegtuig, terwijl Nick probeerde de vrouw van Alpha Car Rental door de telefoon heen te wurgen (want een fatsoenlijk balie met een heus mens erachter hadden ze niet eens).
Het vrouwtje van Alpha op het andere vliegveld kreeg niet lang daarna ook de volle laag, toen zij doodleuk beweerde dat we helemaal nooit een boeking gemaakt zouden hebben. Toen was natuurlijk het dak eraf en heeft ze vluchtend via de achteruitgang en met de smoes dat ze nog naar een begrafenis moest het pand verlaten. Nee, we hoeven geen excuses. Nee, je hoeft ons niet te helpen met het zoeken van vervangend vervoer omdat jullie zelf de fout gemaakt hebben. Nee, dan maken we er wel een driedaagse voetreis van.


Het enige dat mevrouw Alpha nog voor ons gedaan had, was iets rechter op gaan zitten en achteloos met haar hoofd over de balie van de buren gehangen met de vraag of ze nog iets hadden. Meneer Europcar had nog 1 auto voor 4 personen. Mevrouw Avis had ook nog wel iets liggen. Wij dachten dus dat we gered waren.


Tot we -na het inschrijven voor de dure Europacar auto- bij de Avis balie aankwamen. Ja, Nee, ze hadden toch eigenlijk geen auto voor ons. Nee, ze hadden wel een reserve auto, maar die mocht ze van de baas (die naast haar zat) niet aan klanten van andere maatschappijen verhuren. Ja, ze had het wel beloofd, maar nee, het kon haar eigenlijk toch geen reet schelen dat we uiteindelijk toch niets kregen. En of we niet zo hysterisch wilden reageren.


Op dat soort momenten is het goed dat er beveiligingscamera's in het vliegveld hangen, want anders waren we met 5 mensen over haar balie gesprongen en hadden we haar in een onherkenbaar model getimmerd.


Na een flinke portie schelden, tranen, stampen en door de mevrouw van de Alpha weer afgescheept te worden (bel maar dit nummer, nee de baas belt je persoonlijk terug...jaja), gingen we moedeloos terug naar de Europcar meneer.
En die ging voor ons bellen. En die 'vond' nog een auto.. op het vliegveld waar Nick stond! Die man moet gedacht hebben dat als hij ons niet uit de brand zou helpen, we hem levend zouden hebben opgegeten, maar dat maakte ons niet uit. We hadden twee auto's, we konden (zo'n drie uur later en met het dubbele bedrag dan gepland) op weg. Maar eerst moest Nick ons nog zien te vinden :)


Great Ocean Road


Nou goed, na zes keer de verkeerde richting op gestuurd te worden, vond Nick ons en konden we eindelijk van start over de 'Great Ocean Road'. Een -zoals het woord doet vermoeden- vrij lange weg langs de zee. Met ons waren er nog ongeveer vijftig andere auto's die het lange stuk vandaag wilden afleggen en was het al snel meer de 'Great Ocean Road Train', maar dat kon er ook nog wel bij. De vergezichten onderweg waren prachtig en onze eigen gezichten klaarden na een eindje rijden ook weer wat op.



Great Ocean Road Great Ocean Road

Welcome aboard the Great Ocean Road Train... I
f you look left, you miss the stunning view on the right!

Great Ocean Road


En toen vond 'degene die daar over gaat' dat het wel weer tijd voor een beetje ellende was. En dus stopte een van de auto's spontaan met rijden en vroegen wij ons -samen met de groep surfdudes die ons te hulp schoten- af waarom de vloermatten allemaal zeiknat waren en we armen vol met houtsnippers uit de motorkap haalden. De man van de verhuur had inderdaad gezegd dat het flink gehageld had gisteren... maar dat het water blijkbaar tot boven de wielen was gekomen en dat er een complete boom onder de motor verdwenen was, had hij even niet gemeld...

Great Ocean Road Great Ocean Road


De rest van de route hebben we gelukkig redelijk relaxed kunnen vervolgen, al moesten we redelijk doorrijden om de hoogtepunten van de dag met drie uur vertraging nog voor het duister te kunnen zien. Dat betekende dus soms wel even snel een foto maken en thuis pas kijken wat erop stond...

De terugrit was, met vermoeide chauffeurs, bochtige, onverlichte wegen en een vrij slechte kaart een hele lange rit en we waren dan ook blij dat we zonder kleerscheuren in ons hostel in Torquay aankwamen. Daar sliepen we als roosjes, in een soort opgepimpte strandhut, met een heuse huiskamer en een Nederlands meisje achter de receptie. Het was jammer dat we maar zo kort de tijd hadden, want echt iets van het surfstadje Torquay zelf hebben we hierdoor niet kunnen zien. Wel doken we massaal even de outlet winkels in, waar voornamelijk de mannen goed slaagden in het aanschaffen van stoere surfbroeken en shirtjes. 

Great Ocean Road

Klikken jongens, klikken!

Great Ocean Road


Great Ocean Road


Great Ocean Road Great Ocean Road

De Twaalf Apostelen (beter bekend als 'De 100 Chinezen met statieven')

Great Ocean Road



De tweede en derde dag hebben we op een iets rustiger tempo Melbourne verkent en sloten Maud en Maurice bij ons aan. De architecten van de groep hebben de dagen vooral kwijlend en omhoog kijkend doorgebracht, hun vingers onafgebroken op de knop van hun fototoestellen. Maar zelfs de leken konden duidelijk zien wat een fantastisch mooie stad Melbourne eigenlijk was!

Vooral vanuit de Sky Tower, de hoogste toren op het zuidelijk halfrond, hadden we een geweldig uitzicht over de stad. 


Melbourne

Toevallig, kwamen we bekenden uit Venlo tegen!

Melbourne

Federation Square

Melbourne Melbourne


Melbourne


Melbourne Melbourne Melbourne

Melbourne
Uitzicht vanaf de Sky Tower




Melbourne Melbourne


Aan het eind van de tweede dag hadden we nog een van onze inmiddels bekende briljant ideeën. Op ongeveer twee uur rijden van de stad ligt namelijk Philip Island, waar je de 'Penguin Parade' kunt zien. Elke avond komen hier namelijk hele groepen met pinguïns uit de zee rollen, op zoek naar hun nestjes. 

Het enige waar we geen rekening mee hadden gehouden, was dat half China ook op het idee was gekomen hier naartoe af te reizen en dat er dus geen kaartjes meer voor het spektakel over waren. Wat een teleurstelling! 
We maakten maar een korte wandeling op het eiland zelf, waar we gelukkig ook nog een handje wilde pinguïns en kangoeroes spotten. Daar lieten we ook onze agressie even los op een groepje Chinezen die het een goed idee vonden om met stokjes een pinguïn te porren die onder een loopbrug op het eiland zat. Stonden die gekken keihard te stampen boven het hoofd van het arme beestje, dat zich natuurlijk dood schrok en zich niet meer liet zien. Vonden die gasten het vreemd dat we daar iets van zeiden. Ze waren nog terughoudend, leken ze zelf te vinden. In China hadden ze het kreng allang gefrituurd en met de rest van de familie genuttigd. 

Geen Chinees eten voor ons dus vanavond, maar wel een overheerlijke Thaise maaltijd, in een klein restaurantje net even van het eiland af. Konden we toch nog met een ietwat tevreden gevoel naar huis. Zonder verdere problemen gelukkig!


Philip Island




Philip Island




Philip Island




Philip Island Philip Island Philip Island
Links de tribunes waar je de pinguïns aan kunt zien komen. Wat een circus!




Philip Island

En toen kwam alles gelukkig toch nog goed...