14 maart 2012

Relaxen op Rottnest

Het is niet heel moeilijk om je voor te stellen waarom Emily (vriendin van Nienke, ontmoet in Fiji) al bijna twee jaar op dit kleine eilandje uit de kust van Perth woont. Rottnest is prachtig, relaxed, het restaurant ("Dôme") waar ze de manager is heeft heerlijk eten en drinken en ligt op een prachtlocatie en de rest van haar personeel is onwijs gezellig. Nee, wees maar gerust, we blijven hier niet wonen hoor. Want buiten dat het hier heerlijk is, is Rottnest namelijk wel ontzettend klein. Met de fiets ben je in ongeveer 26 kilometer rond en dat doe je ook maar zo veel keer voordat (wij althans) weer verder willen trekken.


Maar als toerist hebben we absoluut een geweldige tijd gehad hoor. Op het eiland zijn auto's verboden en dus is het er heerlijk rustig. Vanaf Perth (of eigenlijk het nabijgelegen plaatsje Fremantle (Freo) ben je in 30 minuten met de ferry op het eiland en stap je op Rottnest Island (Rotto) een compleet andere wereld in. Er liggen honderden bootjes voor de kust, want de jetset van zo ongeveer heel West Australië komt hier graag uitwaaien en hun geld aan 10+ dollar drankjes uitgeven. Mij is verteld dat er een wachtlijst van 50(!) jaar is om hier je boot te mogen aanmeren. En maar zeggen dat het slecht gaat met de economie. Uh-huh.



DSC_4974

DSC_4831

DSC_4981

DSC_4964 DSC_5055 DSC_5085

DSC_5114

DSC_5056

DSC_5004

DSC_5098

DSC_5020 DSC_5072

DSC_5017

DSC_4986 DSC_4976


DSC_5073

Het weer is de afgelopen week tussen de 35 en 40(!) graden geweest en dus fietsen we vooral van strand naar strand om te zwemmen, surfen en snorkelen, voordat we uit eten gaan (ook de supermarkt is hier waanzinnig duur, zo dat zelf koken niet eens zo heel veel voordeliger is).
Ik (Nienke) heb vanaf donderdag het eiland alvast een beetje verkend, voordat Nick hier op zondag aankwam. Zo heb ik met een aantal mensen uit het restaurant een gave boottocht gemaakt rondom het eiland. 


Wie mij kent weet dat ik boten niet het meest fijne vervoersmiddel vind, maar ondanks dat ik sommige stukken met mijn ogen dicht gezeten heb (met name in bochten en na een metershoge golf), was het echt fantastisch. Het eiland bestaat vooral uit zandsteen en dat leverde vanaf het water een aantal prachtige rotsformaties op. Eigenlijk zou de tocht maar een uurtje duren, maar omdat we onderweg een enorme groep dolfijnen tegenkwamen (echt wel een stuk of 10!) zijn we een half uurtje later teruggekomen. Gelukkig heeft niemand hier haast :) Naast dit hoogtepunt, zagen we ook prachtige vogels (waaronder een 'Osprey', een soort havik) en een hele groep met zeeleeuwen.




DSC_4973 DSC_4849-2

DSC_4970

DSC_4957

DSC_4941 DSC_4934

DSC_4911

DSC_4923

DSC_4894 DSC_4893 DSC_5010



Aan wildlife heb je hier trouwens wel genoeg, zo lopen er overal bosjes met 'Quokka's' rond. Het zijn bruine wallabie-achtige beestjes met een kale rattenstaart, variërend van formaat flinke cavia tot klein hondje, die overal tussendoor hopsen en op het terras aan je tenen komen likken. (De helft van mijn familie haakt nu af, dat begrijp ik). Verder doen ze weinig, je kunt ze zelfs aaien zo tam zijn de meesten! Verder kom je hier ontzettend veel vogelsoorten tegen, vooral in het binnenland waar een aantal zoutmeren liggen (dit eiland was ooit de hoofdbron van zoutwinning voor heel West Australië) en hier en daar kom je een slang tegen, maar daar ga ik persoonlijk dan toch met een grote bocht omheen.




DSC_4979  DSC_5000

DSC_4984

DSC_5009 DSC_5051

DSC_5111


DSC_5042

DSC_5034 DSC_5027

DSC_5063 DSC_5070

Tja, het is een zwaar leven, hier op Rottnest. Jammer dat de persoon die het eiland in 1696 ontdekte (Willem de Vlaming, hoe kan het ook anders, een suffe Hollander) niet doorhad hoe prachtig het was. Het eiland zat vol met 'ratten ter grootte van een kat' en er was volgens hem  'niets de moeite van het meenemen of zelfs noteren waard'. Juist. Wij noemen dat tegenwoordig geloof ik 'een beetje dom'. 

DSC_5014 DSC_5013
Als knaller op ons jetset leven op Rottnest, zijn we aan boord van een vierzitter vliegtuigje gestapt de laatste dag en hebben we het eiland nog een keertje goed vanuit grote hoogte bekeken. Te gek! De tien minuten dat de vlucht maar duurde leken gelukkig veel langer en we hebben met de neuzen tegen het raam gedrukt de diepte in gekeken, met alle vertrouwen in de vliegkunsten van onze (privé) piloot natuurlijk.



DSC_5115

DSC_5120

DSC_5117 DSC_5119

DSC_5122

DSC_5116 DSC_5187

DSC_5179

DSC_5158

DSC_5178 DSC_5182

DSC_5139
Inmiddels zijn we weer met beide benen op de grond en hebben we de overtocht naar het vaste land weer gemaakt. Dat was wel even wennen, van een beach house naar een stinkende bouwkeet. We zijn er al achter dat backpackers tegenwoordig schaars zijn en dat alle hostels nu vol zitten met bouwvakkers uit Ierland. Echt niet normaal! We zijn uit ons hostel in Perth na één nacht gillend weggerend (we hadden voor vijf nachten geboekt, als we na 10 minuten weg hadden gekund, hadden we dat ook gedaan). Werkelijk waar, wat een blamage! Niet alleen rook het in het 'Globe' Hostel als een brouwerij/wietplantage, de toiletten (voor zover ze niet kapot waren) wilde je alleen in serieus hoge nood (en met lieslaarzen) betreden en slapen bleek in onze 10-persoons dorm wegens zwaar asociaal gedrag van onze kamergenoten onmogelijk. Gauw weg dus!

Nu zitten we in de wijk 'Fremantle' (30 minuten uit het centrum) in een onwijs gezellig, groot hostel ('Backpackers Freo Inn', onderdeel van YHA, maar dan meer het alternatieve neefje van…), we zien weer backpacks, pasta kokende Europeanen en een internationale staf (die niet, zoals in het vorige hostel ons doodleuk meldde 'dat het vandaag rustig in de gemeenschappelijke ruimte was, omdat het normaal vol zit met schreeuwende, bierdrinkende mannen'… juist).

We checken hier zaterdag uit en moeten wel drie keer van kamer veranderen (een ander nadeel van zoveel werkers in Perth, dat alle hostels door hen gebruikt worden, in plaats van dat ze gewoon een huis gaan zoeken en het dus overal, zelfs door de week vol is…), maar dat moet dan maar. We gaan van 1 op een female only en 1 op een male only kamer naar een double room, naar een mixed dorm waar we samen op kunnen. Nou ja, we zien wel. Ondertussen zijn we toch druk met het zoeken van een auto voor de rest van onze trip. Maar meer daarover in een van onze volgende verslagen!

DSC_5205


DSC_5109 


XX Nick en Nienke