06 april 2012

Kongoeroes en Water Monsters

Australië zit vol met dieren. Nee, dat wist je al, maar geloof ons: VOL met dieren. We zijn ze tijdens onze reis langs de kust omhoog bijna allemaal wel tegengekomen. En niet veilig vanaf een uitkijktoren, waar we verkleed als boom met takken op ons hoofd en groene schmink door twee kijkgaten gluurden, maar meestal van heel dichtbij. En dat was niet altijd de bedoeling. 


DSC03507

Zo lopen er regelmatig koeien, emu's en diverse soorten hagedissen over de weg. En allemaal hebben ze erg weinig haast. Deze diersoorten gaan meestal nog wel gewoon rechtdoor (de emu omdat hij fysiek niet eens in staat is om achteruit te gaan gelukkig), maar de kangoeroe daarentegen maakt de meest vreemde sprongen en dus was het dan ook een kwestie van tijd voor we er eentje voor onze wielen zouden krijgen. Twee roetjes die elkaar achterna aan het zitten waren scheurden de weg over, zagen onze rode bak halverwege, en maakten weer een scherpe bocht terug naar de berm. 
We kwamen er toen achter dat onze remmen gelukkig wel prima werkten, al tikten we de voorste roe wel even aan (hij zat al half met zijn gat onder de gril). Bijna was het dus een KON-goeroe geworden, maar voor hem is het voorlopig: 'live to die another day'. De meeste van hen zien we helaas toch vrij regelmatig langs de kant van de weg liggen, maar tot nu toe gelukkig nog niet door ons toedoen.

DSC_5909 DSC03549
Van Emu tot Paard, we remmen overal voor!


Maar voor het het over meer rare beesten gaan hebben, laten we eerst teruggaan naar waar we jullie voor het laatst hebben achtergelaten (Monkey Mia), want er is een ander debacle waar we het eerst nodig over moeten hebben. Pak de kaart er maar even bij, want dan zul je zien dat we tot daar aan toe al behoorlijk wat zee zijn tegenkomen. Nou was onze veronderstelling dat waar zee is, golven zijn en dat waar golven zijn gesurft kan worden, maar dat blijkt aan de westkust niet helemaal het geval. 
De keren dat Nick dolenthousiast en met een waas voor zijn ogen joelend met zijn nieuwe bord onder zijn arm de zee in is gerend (om pas daar te zien dat er 1. geen wind en 2. geen golven of 3. veel rotsen en later 4. veel haaien, maar laten we nog niet te veel op de zaken vooruit lopen), zijn inmiddels niet meer op een hand te tellen. Nee, zeggen de locals ons elke keer: voor surfen is de oostkust echt a-maaazing. Tja.


DSC_6165

DSC_6179
*zucht* weer geen surf....


DSC_6291 DSC_6309

Toen wij in een van de vele informatieboekjes dan ook lazen dat 'Red Bluff' een uitstekende surfplaats was, bedachten we ons geen moment en reden we 80km om, over een hobbelige zandweg die uitkwam bij een 'eco retreat' (lees: geen stromend water en poepen in een gat in de grond). De hippies in ons kwamen boven, maar vlak voordat we een boom wilden gaan knuffelen bekeken we de zee eens van dichtbij. De golven waren hier nu weer zo woest, dat er complete draaikolken ontstonden van opspattend zand en schelpen, die je onherroepelijk terug het strand op wierpen, als je niet net daarvoor door een heftige stroming aan een been terug de zee in gesleurd was tenminste. 


Dat werd hem dus niet. Wij besloten daarom maar van de ondergaande zon te genieten. Tot er een grote, dikke Australiër op een net iets lager dan ons gelegen deel van het duin zijn auto parkeerde, stoeltje opwierp en blikje bier open kraakte. Weg uitzicht, want zoveel geluk hebben wij dan ook wel weer. We besloten het hele zooitje dus maar weer in te pakken en een stukje verderop te gaan staan. En de volgende dag weer hard verder te rijden. (Alleen om er al snel achter te komen dat we de volgende dag NAAST deze zelfde man op de camping in Coral Bay kwamen te staan, haha. We hebben even overwogen om onze waslijn aan zijn binnenspiegel te knopen en zo zijn uitzicht te blokkeren, maar we hebben ons ingehouden...)


DSC_6195 DSC_6197


DSC_6262 DSC_6276


DSC03516

De naam van onze volgende bestemming deed ons al vermoeden dat er weinig meer aan surfen gedaan zou kunnen worden. En inderdaad: in Coral Bay was het vooral met je gatje op het strand liggen of tussen de vissen en roggen snorkelen in de prachtige baai. Ook niet slecht, natuurlijk. Maar in de volgende plaats, Exmouth, daar werd ons beloofd dat het allemaal –surfsgewijs– een stuk beter zou worden. En dat werd het. Nou, een beetje dan…


DSC_6336
Coral Bay


DSC_6313 DSC_6316


DSC_6326 DSC_6322
Stingrays en Snappers, Maud heeft het allemaal!

Net buiten Exmouth vonden wij een camping vlak onder een vuurtoren en naast een strand dat zowaar 'surf beach' genoemd werd. De eerste dag waren er nog niet veel golven, maar de tweede dag raakten we iets optimistischer en reden we naar een van de uiteindes van het strand waar we wat redelijke golven zagen. Er was ook een Australische familie met hun kinderen op surfboardjes bezig in het water, dus het kon wel eens wat worden. Bovenop het duin sprak Nick de onsterfelijke woorden: 'zul je net zien, ga ik het water in, komt er een dikke haai aan.. haha'.


DSC_6341


Wat er toen gebeurde:

Nick gooit zijn plank in het water en ik trek mijn net nieuwe en vrije heftige snorkelgerei aan om de wereld eens goed onder water te bekijken. Het water is wat zanderig, maar al snel zie ik de ene prachtige vis na de andere. Ondertussen bekijk ik van een afstandje hoe de golven steeds ergens gaan liggen rollen waar Nick nét niet meer is. Het gaat lekker allemaal, zogezegd. Ik kijk ineens onder een paar rotsen en zie daar een mega grote schildpad verstopt zitten. Ik snel naar het oppervlak om Nick hiervan op de hoogte te stellen en natuurlijk ook snel weer naar beneden om dit geweldige beest nog beter te bekijken. Hij kijkt me terug aan, komt onder de rots vandaan en net als ik denk dat we een band krijgen, neemt hij een spurt en schiet met een rotgang van me vandaan. 
'Ook gezellig', denk ik nog, 'ik dacht dat die beesten altijd zo vredig aan het dobberen waren',  als ik in de richting kijk waar de schildpad net naartoe ging. Ik heb niet eens tijd om met mijn ogen te knipperen, want de zilvergrijs glanzende staart die aan de ruim twee meter lange vis vast zit (op ongeveer een meter afstand) herken ik gelijk van de plaatjes op National Geographic.

EEN HAAI!!!! OH MY GOD!!!!

Ik draai mij om en begin als een bezetene te peddelen richting het strand. Tegelijk vraag ik me af of mijn idiote gespartel niet nog meer de aandacht trekt en dat ik net zo goed normaal kan zwemmen, omdat hij toch in een seconde bij me is als hij me wil opvreten, maar toch gooi ik er nog maar even een borstcrawl-tje tegenaan en maak ik gretig gebruik van de aankomende golf om de eindspurt naar het strand te maken.

Ondertussen heeft Nick door dat ik niet meer nieuwsgierig achter een schildpad aanzwem, maar voor iets heel anders aan het wegzwemmen ben en ziet hij niet snel daarna het enorme beest op niet meer dan een halve meter achter mij aankomen. Hij gooit zijn surfboard in het water en snel klauter ik het strand op. Gered! Pfeeewww! Wij daarna als gekken 'Shark! Shark' roepen naar de familie die verderop nog in het water aan het spartelen is, maar zoals we al hadden kunnen vermoeden zijn Australiërs over het algemeen niet zo geshockeerd van een beetje ruige natuur. 
De vader neemt onze boodschap gelaten aan, maar roept zijn kinderen niet eens terug, zijn vrouw legt met een lach uit dat het hier vol met haaien zit, maar dat ze allemaal vegetarisch zijn en de vrouw van de andere kindjes die gewoon nog steeds in het water liggen zegt tegen me dat ik 'geluk' heb dat ik er eentje van zo dichtbij gezien heb, omdat dat normaal niet gebeurd. Ze had hem ook wel willen zien... Uh-huh… voelde me ook erg gelukkig!

We lachen met elkaar de schrik er wat uit en als niet veel later een aantal schildpadden en zelfs een grote zeekoe (hier 'dugong' genoemd) hun hoofd vlakbij het strand omhoog steken, moedigt de hele Australische familie ons aan om ook weer in het water te komen en ze van onder water met de snorkels te bekijken. De beste manier om van je angst af te komen, is ten slotte gelijk weer op het paard te klimmen na de val en dus zwemmen we ineens naast een dikke zeekoe op het punt waar net nog een megahaai zwom. 
We zijn ten slotte in Australië, waar je van een beetje gekke beesten al snel niet meer vreemd opkijkt. Maar ook waar surfen nog steeds een geheim recept blijkt waar we als buitenlanders nog niet helemaal het fijne van weten, blijkt maar weer. Misschien komt het nog, maar waarschijnlijk niet meer tijdens deze westkust reis helaas. 


In het Cape Range National Park, een stuk onder Exmouth, hebben we daarna nog een nachtje op een natuur camping doorgebracht (weer een ander mooi woord voor 'geen voorzieningen'). En hebben we het verder maar gehouden bij het bekijken van de natuur op een afstandje. Toen we later nog eens goed op de kaart keken, wisten we ineens waar het bij ons mis gegaan was:


ozmap
Nog wat plaatjes uit het Cape Range National Park:

DSC03572


DSC_6356



DSC_6367


DSC_6376 DSC_6180


DSC_6355 DSC_6364

DSC_6350 DSC_6345


Fijne Pasen!
Wij zoeken geen eieren, want hier in het gras zitten ongetwijfeld dodelijke dieren en de wallabies zijn toch altijd veel vroeger op dan wij....


xx Nienke en Nick


DSC_6212 DSC_6248