05 oktober 2012

Goede Tijden, Slechte Tijden

Nee, we zijn niet soap-verslaafd geworden, al is dat hier wel makkelijk met zoveel pulp op de televisie. Ik denk dat er nergens zoveel slechte televisie te vinden is als hier in Australië en dan met name tijdens de reclames. Al is het met gekromde tenen, je lacht je af en toe gek om wat je hier allemaal voorbij ziet komen. 
De gemiddelde Australische reclame ziet eruit alsof hij in een schuur gemaakt is, met minstens een raggende elektrische gitaar van iemand zijn kleine broertje op de achtergrond, beelden als een Powerpoint presentatie en een super overdreven stem van iemand die het allemaal nét even te leuk schijnt te vinden. Alsof je naar AT5 of Omroep Brabant zit te kijken, nee dat is zelfs nog een belediging voor onze stadsomroepen.  

En als de reclames voorbij zijn, dan beginnen de Australische versies van programma's die overal ter wereld nét even beter zijn. Zo heb je hier 'Farmer wants a Wife', waar natuurlijk geen komkommerboer en Yvon Jaspers aan te pas komt. Hier zijn de boeren gespierd, rijden ze allemaal paard en kunnen ze barbecueën als de beste… toch ff wat minder kneuterig als bij ons. En ja, Dat is verbazingwekkend genoeg erg jammer!
Verder proberen we hier af en toe te kijken naar de X-Factor, maar dat is bijna niet mogelijk, omdat het in Australië doodnormaal is dat je vanaf het moment dat je in de zaal gaat zitten tot het moment dat je weer in de auto stapt naar huis keihard begint te gillen. Of er nou opgetreden wordt of de jury geeft commentaar, het complete publiek zit te krijsen als een stel speenvarkens die aan het spit geregen worden. Niet normaal. Daar had HenkJan Smits toch wel een stokje voor gestoken dacht ik zo. 

Het enige voordeel is hier qua TV is dat we Amerikaanse series vaak tegelijk uitgezonden krijgen als aan de andere kant van de Ocean, dus smul ik van een nieuwe serie Greys Anatomy en Nick vooral van de nieuwste NCIS. Je moet toch wat op een regenachtige avond :)

Televisie is zo ongeveer het enige dat de Australiërs wat betreft telecommunicatie een beetje voor elkaar hebben weten te krijgen trouwens. Want op het gebied van telefonie en internet is het hier dramatisch gesteld. 
Met Vodafone ben je alleen bereikbaar als je in de mast zelf zit en als je hier een thuisaansluiting internet probeert te krijgen, moet je eerst een telefoonkabel laten aanleggen, want het gebouw zelf is daar niet op berekend. Maar dat hoorden we natuurlijk pas toen we het internetabonnement al hadden afgesloten en dus hebben we 6 maanden internet en een modem gekocht terwijl er nergens in huis een aansluiting voor bleek te zitten. 
Daar waren trouwens 4 techneuten voor nodig om dat uit te vinden, waarvan 1 aan ons vroeg of we misschien een schroevendraaier hadden, omdat hij die niet mee had… eh juist, dat geeft wel een beetje aan wat voor een prutsers er hier zijn. 

Het lijkt wel of alle techneuten hier maar 1 soort taak tegelijk kunnen en als er meer bij komt kijken, dan moeten ze iemand anders bellen. (zo was het ook toen onze auto stuk was, 1 persoon kan de koppeling maken, maar vraag hem niet ook ff naar de koplampen te kijken, want dan verwijst hij je door naar een elektricien). Ja het is lachen met die Ozzies. Ze hebben overal verstand van en kennen iedereen die iets kan, maar als puntje bij paaltje komt heb je daar natuurlijk geen kangoeroebal aan. 

Ja in Nederland was het zo slecht nog niet allemaal wat dat betreft (maar ik ben deze week dan ook wel in een vrij nostalgische bui op de een of andere manier, even ter verduidelijking)

Toch is het bij jullie in het kikkerlandje kennelijk minder leuk aan het worden, want de hordes Nederlanders die ik deze week al langs heb zien komen zijn niet meer te tellen. Maar wel hartstikke leuk natuurlijk! Het hostel zit weer vol met enthousiaste reizigers in plaats van overwinterende Ierse jongens die in de bouw komen werken. Fijn! 

Wij hebben zelf in huis tegenwoordig ook een Foster Parents Hollandertje aangekomen, want sinds onze geliefde vriend Neill (de valkparkiet, even ter verduidelijking) een paar weken geleden het leven gelaten heeft, voelen we ons af en toe stiekem best een beetje eenzaam. 

Gelukkig kende Nick via de TU Eindhoven Phillipe, die hier nu is vanwege een bruiloft van zijn neef. En dus zijn we gisteren op het toeristenpad geweest en sjokten we de halve stad met hem door. Jetlag of niet, je zult zien dat Sydney mooi is, podverdikkie!
De laatste keer dat we het prachtige stuk van Kings Cross to aan de haven maakten was afgelopen December, toen onze families over waren! Wat is de tijd snel gegaan...


IMAG0203 
RIP Neill




IMAG0496 
  IMAG0509 IMAG0500

Bij het zien van de Botanische tuinen, het Opera House en vanaf de Harbour Bridge over de haven uitkijkend, zagen we weer eens met een frisse blik wat een fantastische stad Sydney eigenlijk is. En dat positieve gevoel konden we na een aantal tegenslagen aan onze – en aan de kant van het thuisfront- best wel goed gebruiken! 

Het is goed om af en toe weer even te beseffen dat we ons gelukkig mogen prijzen om hier te mogen wonen en werken en al missen we Nederland natuurlijk enorm, we genieten nog heel even door van onze tijd hier.

Tot snel!


IMAG0524